La fontano

La steloj desegnas vojojn sur la nokta ĉielo
dum la suspiroj elfluas el fontano de palaco.
Sonĝoj batas en via tremanta brusto
dum la luno pentras arĝentajn havenojn trans la maro.

Ĉevaloj faldas siajn perlamotajn flugilojn
kaj rigardas landlimojn,
trinkas sunradiojn tra la branĉaro de alia ĝardeno,
sub aliaj matenruĝaj nuboj.

La fontano kantas ankoraŭ
sub blankaj floretoj de sama mirto,
ĉu vi memoras vesperiĝojn ĉe palaco?

Ĉu vi aŭdis ie pli belkantantan akvon
sub la serena aŭroro de printempo?

Ĉu vi premis iam pli dolĉan kison
sur alian vangon?

Kial vi sonĝas pri
marbordoj de smeraldaj insuloj
dum la lunarko rebrilas
en orkoloraj kupoloj?

Eĥoj de forgesitaj voĉoj
resonas en antikvaj koridoroj
dum sur viaj fingroj nur restas
polveto el flugiloj de nokta papilio.

Ĉu vi memoras,
kiel miaj manoj fariĝis kolombinoj
por danci la kanton de la fontano
dum vi zumis por mi la melodion
de fluanta akvo en la dormanta ŝtono?

Mia kaptuko falis
kaj la vento malkombis mian hararon
dum vi min ne rigardis,
dum vi sonĝis pri rajdi flugilan ĉevalon
al krepuska montaro.

Noktuoj ululis al mortanta suno
ŝvebanta super reverdiĝanta kamparo
dum viaj manoj fariĝis mevoj
serĉantaj brunan sablon de aliaj plaĝoj.

Ĉu vi memoras ankoraŭ
la akvo-kanton de fontano
inter florantaj mirtoj printempe?

Ĉu vi memoras
la ĝardenojn de palaco?

Tie, kie iam vi sonĝis
pri foraj marbordoj de verdaj insuloj.

Tie, kie la sonĝo
sin miksas kun maldormo.

Tie, kie la fontano daŭre kantas…

Fotaĵo trovita ĉi tie
pri "la Palaco de Mondragono", en Arundo.

Akvo

Mi volus levi miajn manojn al la ĉielo
kaj preni tiujn stelojn,
kiuj baniĝas en la maro de viaj okuloj.

Mi volus fariĝi akvo, dolĉa kaj eterna,
el tiuj sovaĝaj riveroj,
kiuj serĉas la serenan tajdon de via animo.

Mi volus montri al vi mian nudan koron
nudigante mian korpon,
mergiĝante en la lagon de viaj deziroj.

Plaĝo, mi volus esti.
Tiu plaĝo de la longaj noktoj,
de sablo lekata far la ŝaŭmo de viaj ondoj.

Sala akvo de viaj larmoj,
etaj larmoj de sopiranta anĝelo.
La nuboj reflektataj sur miaj akvoj
estas la flugiloj de via dorso.

Fore de la tempo,
pluvo ne atingos vin.

Maskina Fatima...

Pasintan vendredon iu diris al mi:
“Ĉu vi volos iri kun mi en drinkejon je la venonta mardo nokte?”
Kaj mi respondis:
“Mi ne povos. Mi devas resti hejme por studadi, ĉar venontan semajnon mi trapasos du ekzamenojn.”
“Ho! Maskina, maskina Fatima…”

Poste mi serĉis signifon de tiu vorto en la Interreto kaj ĝi aperis kiel nomo de deserto en la araba kuirarto… Min plaĉus pensi, ke iu opinias ke mi estas sufiĉe dolĉa por esti manĝebla, sed verŝajne mi ne skribis ĝuste tiun vorton, kies vera signifo estas io simila al “kompatinda”.
Do, mi ne estas kiel dolĉaĵo, sed kompatinda. Povra Fátima!

Ĉiukaze mi ŝatas tiun vorton kaj ekde ĉi-momento mi diros ĝin al mia ses-jara nevino por trankviligi ŝin kiam ŝi ekploros, anstataŭ diri "pobrecita" (tio estas, "povrulineto"). Ĉar ŝi estos kompatinda, sed ankaŭ ŝi estas ĉiam manĝinda kiel araba deserto. Maskina, maskina Ali!

Romeo kaj Julieta

"Romeo and Juliet", far Sir Frank Dicksee (1853-1928)

La teatraĵo “Romeo kaj Julieta”, de Vilhelmo Ŝekspiro, estas unu el la plej famkonataj tragediaj amrakontoj. Dum jarcentoj, ĝi estas adaptita en multajn aliajn verkaĵojn, por opero, baleto, kino…

Mi spektis plurajn filmversiojn de ĉi tiu klasikaĵo, sed neniu el ili tute plaĉis min post legi la originan verkaĵon de Ŝekspiro. Mi opinias, ke je la filmoj la roloj de ambaŭ geamantoj (sed precipe tiu de Romeo) ne bone prenas la esencon de la teatraĵo.

Unue, la aktoroj rolantaj Romeon kaj Julietan kutime estas pli aĝaj ol la roluloj de la ŝekspira verkaĵo. Tie oni rimarkigas, ke Julieta ankoraŭ ne aĝas 14 jarojn kaj en la filmoj la aktorino ofte estas pli ol 20-jaraĝa junulino.

Versio de George Cukor, jaro 1936

Due, perfilme oni prezentas al ni Romeon kiel decidema, serioza viro. Sed li estis ankaŭ knabo. Tion montras al ni Ŝekspiro ekzemple dum tia okazaĵo, kiam Romeo ploras kiel infano post la anonco de sia ekzilo.

Finfine mi trovis filmversion, kiu vere plaĉis min tiurilate. Ĝi estas reĝisorita de Franco Zeffirelli, de la jaro 1968.

La kialoj, ke ĝi estas mia plej ŝatata el la filmversioj, estas la jenaj:

Unue: ambaŭ ĉefaj aktoroj estas ĝuste junaj. Aĝis ŝi 15 kaj li 17 jarojn.

Olivia Hussey kaj Leonard Whiting

Due: Romeo kondutas kiel naiva knabo kaj ne kiel plenkreska viro. Li ploras, plendas kaj timas… kaj multe ridetas! Mi rimarkis je aliaj filmoj, ke Romeo sin prezentis kiel serioza viro. Ĉi tie li estas juna, ridema kaj gaja.

Trie: ili enamiĝas en siajn belaspektojn. Onidire Ŝekspiro ne volis skribi teatraĵon pri profunda amo, de plenkreskuloj, sed pri la unua amo stultiganta nespertajn knabojn. Tion montras la monaĥo kiam diras al Romeo pri lia subita enamiĝo en Julietan: “La amo de junuloj ne loĝas en iliaj koroj, sed en iliaj okuloj!”.

Krome je ĉi tiu filmo okazas la plej bela sceno, kiun mi spektis, pri la maskofesto ĉe Kapuleto, kiam la geamantoj vidas unu la alian unuafoje. Dum trobadoro kantas milde per la ĉefa melodio, ili kisas sin permane kaj perlipe… “What is a youth? Impetuous fire…”

Tio estas alia el la plibonaj aferoj de la filmo: ĝia muziko. Ĝi estis komponata de Nino Rota kaj akompanas kortuŝe la scenojn de la rankonto.

Spektinda filmo, certe!

PS: Kaj mi ĉiam ploretas dum la sinmortigado de Romeo, ho ve!

Malkovru Amerikon!

La pasintan 4-an de julio, merkrede, mi vojaĝis al Onubo por ĉeesti la 66an Hispanan kaj 12an Andaluzian Kongreson de Esperanto. En la busa stacidomo de Malago mi renkontis kelkajn malagajn esperantistojn por trajnveturi kune: Reseton, la antaŭan prezidanton de la malaga e-asocio kaj la genian muzikiston Solotronik. Ho, kaj poste, en la trajna stacidomo de Seviljo, ni renkontis ankaŭ alian esperantistan arundanon.

En Onubo mi restis kaj tranoktis en porjunulara gastejo ĝis la dimanĉo, kiam mi revenis hejmen kune kun la aliaj.

Dum la kongresaj tagoj, ni busveturis ĉiutage al la kongresejo troviĝinta en proksima vilaĝo, Palos de la Frontera. Ĉe tiu ŝiphaveno Kristoforo Kolumbo enŝipiĝis por forveturi en serĉado de nova ŝipvojo por atingi Baraton… Nu, vi jam scias la finon de tiu rankonto, ĉu ne?

Kantaĵo de Los Puntos, malnova andaluzia muzikgrupo, diras tiurilate: “Tiamaniere estis kiel Ameriko naskiĝis, de Fernando kaj de Isabel, kaj de mia hispana popolo.” Hehe… Ĝi estas tre naiva kantaĵo por veki nian fierecon pri nia patrujo, do neniu amerikano koleriĝu bonvole. La kantaĵo daŭrigas: “Tiamaniere estis kiel Kolumbo eltrovis aliajn regionojn, kaj alian sunon, kaj aliajn animojn por Dio”. Haha!

Fakte, kiam la grupo de la kongreso iris por viziti la kopiaĵojn de la tri unuaj hispanaj ŝipoj, kiuj atingis amerikan marbordon, dum Reseto kaj mi fotis kelkajn pejzaĝojn, ni ambaŭ trovis mesaĝon skribitan surmure, kiu diris: “indiana liberigado”. Ni kompreneble ne atendis tian aferon dum nia vizitado, do ni entuziasmiĝis kaj tuj ekkriis: “Bonege!". Jes ja, li fotis min apud la mura skribaĵo dum mi levis mian pugnon en nekonfuzebla gesto… ĉu?

Ho, ni ambaŭ estas tre fotemaj, do ni ankaŭ fotis unu la alian dum ni pozis “kolumban geston”…

“Kiu estas la ĝusta vojo al Ameriko?”, ni ŝerceme demandis reciproke dum ni serĉis Okcidenton pere de la pozicio de la suno surĉiele. Sed ni ne samopiniis tiurilate, tion la fotaĵoj montras...

Por ne malrapidigu ĉi tiun blogon, mi alŝutis kelkajn aliajn fotaĵojn de la pasinta kongreso al la retpaĝaro de amikumu.com

Mi revenis!

Finfine mi revenis en mian blogon! Ĉu iu rimarkis, ke mi malaperis dum longa tempo? Nu, ĉi-foje mi tute ne kulpas pro tio.

Mi rakontos la kialon: antaŭ pluraj semajnoj mia komputilo subite decidis, ke ĝi ne emis daŭre labori kaj do, paneis… Mi provis malsukcese ripari ĝin, sed kompreneble miaj agoj estis tute mallertaj kaj mi devis telefoni mian fraton (komputisto, sed loĝanta en alia vilaĝo), kiu poste telefonis sian amikon. Li venis kaj forportis mian komputilon por ke ĝin vidi riparisto.

Mi atendadis dum longaj tagoj, unu post alia, kaj fine la amiko de mia frato revenis ĉe min kun mia neriparita komputilo. Mi atendis kelkajn tagojn plu ĝis tiam, kiam mia frato telefonis al mi por diri, ke li sciis manieron por ripari la paneon… Bona afero! Do, tiu amiko de mia frato denove revenis (kompatinda!) kaj dum tuta vespero laboris ĉe mia komputilo por finfine ripari ĝin.

Nun ĝi funkcias multe pli malrapide ol antaŭe, sed almenaŭ funkcias ree.

Miaj vunditaj piedoj somere

Kio okazas kiam oni surmetas novajn porsomerajn sandalojn sur oniajn piedojn, kies haŭto ankoraŭ estas mola post longa uzado de porvintraj ŝuoj?

Jen la respondo…