La sekreta ĝardeno

Disvolvi la flugilojn

2008-08-22T00:07:00.004+02:00

Pasintmerkrede cent kvindek tri homoj forpasis kaj dek naŭ estis vundataj en la katastrofo okazita en madrida flughaveno, en la ĉefurbo de Hispanio, kie aviadilo flugonta al Granda Kanario (hispana insulo) flagris dum sia dua provo por ekflugi.

Kiam oni aŭskultas tian novaĵon, onia koro haltas subite dum tre longa momento… Kaj kiam ĝi ekbatas denove, ĝi frapas ĉe ripoj preskaŭ dolore.

Mi memoras tiun kantaĵon, kiu diras:
“Mi volus havi por vivi okdek kromajn jarojn: kvardek por trompiĝi kaj kvardek por suferi elreviĝojn…
Hodiaŭ mi volas reiri malantaŭen, sed mi ne povas: por doni tiujn kisojn, kiujn ankoraŭ mi ŝuldas…
Hodiaŭ mi volas, ke ĝin sciu ĉiuj homoj. Mi krios ĝin, mi ne kaŝos min. Homoj sciu, ke la vivo estas mallonga…”
(El Puchero del Hortelano).

Mi ne diros, ke mi esperas ke ĉiuj ili estu en plibona loko, en la Ĉielo de Dio… Ĉar estas maljusta tia morto, neniu dio rajtas mortigi tielmaniere siajn proprajn kreaĵojn. Eble ili estas nun ĉe la brilantaj ĝardenoj en la Insulo de Pomoj, kuracante siajn vundojn. Oni scias nenion.

Do, mi nur povas diri: porĉiame la serenaj plaĝoj kaj la neĝaj montpintoj de Granda Kanario atendos ĉiujn vin…

Vekiĝo

2008-08-21T20:57:00.005+02:00

De ĉiuj aferoj en la mondo,
de ĉiu respektegata,
la ununura afero kiun mi volas…
De ĉiu bela afero,
de trezoroj kaj mirindaĵoj;
la ununura afero kiun mi volas estas
povi rigardi min surspegule ĉiumatene
kaj vidi, ke mi estas pura kaj kristala
kiel la malvarmeta akvo…

Fragmento de "De todas las cosas",
kantaĵo de El Puchero del Hortelano

Sensukcese denove!

2008-07-19T20:58:00.004+02:00

Mi denove provis prepari kuskuson kun vegetaĵoj, ĉi-foje por doni ĝin al mia patrino. Mi bolkuiris maizon, brokolon, karotojn, pizojn kaj fabojn por poste spici ilin per kurkumo kaj mento.

Sed unufoje pli la tritika semolo ne bongustis! Mi legis ie, ke por ĉiu glaso da semolo, oni ekboligas unu glason kaj duono aŭ eĉ du glasojn da akvo. Sed mi pensas, ke la problemo fakte estas tro multe da akvo. Mi ne tute scias, kion mi malĝuste faras, sed venontfoje mi provos uzi malpli da akvo…

Aliflanke, mi skribis “mento”-n ("menta" hispanlingve) ĉi-supre, sed mi ne parolis pri tiu ĉi:

“Hierbabuena” estas la hispana nomo de tio, kion mi uzis por spici la vegetaĵojn. Mi tute ne scias kiel nomi ĝin esperante:

Kio mi estas?

2008-07-08T19:37:00.003+02:00

Kaj vi ĉiam diras, ke mi estas animo de l' Avern'.
Mi devos pravigi vin, eble tio estas la ver'.

-El último de la fila-

"Aviones plateados (arĝentkoloraj aviadiloj)"

La fontano

2008-04-24T14:23:00.005+02:00

La steloj desegnas vojojn sur la nokta ĉielo
dum la suspiroj elfluas el fontano de palaco.
Sonĝoj batas en via tremanta brusto
dum la luno pentras arĝentajn havenojn trans la maro.

Ĉevaloj faldas siajn perlamotajn flugilojn
kaj rigardas landlimojn,
trinkas sunradiojn tra la branĉaro de alia ĝardeno,
sub aliaj matenruĝaj nuboj.

La fontano kantas ankoraŭ
sub blankaj floretoj de sama mirto,
ĉu vi memoras vesperiĝojn ĉe palaco?

Ĉu vi aŭdis ie pli belkantantan akvon
sub la serena aŭroro de printempo?

Ĉu vi premis iam pli dolĉan kison
sur alian vangon?

Kial vi sonĝas pri
marbordoj de smeraldaj insuloj
dum la lunarko rebrilas
en orkoloraj kupoloj?

Eĥoj de forgesitaj voĉoj
resonas en antikvaj koridoroj
dum sur viaj fingroj nur restas
polveto el flugiloj de nokta papilio.

Ĉu vi memoras,
kiel miaj manoj fariĝis kolombinoj
por danci la kanton de la fontano
dum vi zumis por mi la melodion
de fluanta akvo en la dormanta ŝtono?

Mia kaptuko falis
kaj la vento malkombis mian hararon
dum vi min ne rigardis,
dum vi sonĝis pri rajdi flugilan ĉevalon
al krepuska montaro.

Noktuoj ululis al mortanta suno
ŝvebanta super reverdiĝanta kamparo
dum viaj manoj fariĝis mevoj
serĉantaj brunan sablon de aliaj plaĝoj.

Ĉu vi memoras ankoraŭ
la akvo-kanton de fontano
inter florantaj mirtoj printempe?

Ĉu vi memoras
la ĝardenojn de palaco?

Tie, kie iam vi sonĝis
pri foraj marbordoj de verdaj insuloj.

Tie, kie la sonĝo
sin miksas kun maldormo.

Tie, kie la fontano daŭre kantas…

Fotaĵo trovita ĉi tie
pri "la Palaco de Mondragono", en Arundo.

Akvo

2008-03-09T18:35:00.001+01:00

Mi volus levi miajn manojn al la ĉielo
kaj preni tiujn stelojn,
kiuj baniĝas en la maro de viaj okuloj.

Mi volus fariĝi akvo, dolĉa kaj eterna,
el tiuj sovaĝaj riveroj,
kiuj serĉas la serenan tajdon de via animo.

Mi volus montri al vi mian nudan koron
nudigante mian korpon,
mergiĝante en la lagon de viaj deziroj.

Plaĝo, mi volus esti.
Tiu plaĝo de la longaj noktoj,
de sablo lekata far la ŝaŭmo de viaj ondoj.

Sala akvo de viaj larmoj,
etaj larmoj de sopiranta anĝelo.
La nuboj reflektataj sur miaj akvoj
estas la flugiloj de via dorso.

Fore de la tempo,
pluvo ne atingos vin.

Maskina Fatima...

2007-12-16T20:59:00.001+01:00

Pasintan vendredon iu diris al mi:
“Ĉu vi volos iri kun mi en drinkejon je la venonta mardo nokte?”
Kaj mi respondis:
“Mi ne povos. Mi devas resti hejme por studadi, ĉar venontan semajnon mi trapasos du ekzamenojn.”
“Ho! Maskina, maskina Fatima…”

Poste mi serĉis signifon de tiu vorto en la Interreto kaj ĝi aperis kiel nomo de deserto en la araba kuirarto… Min plaĉus pensi, ke iu opinias ke mi estas sufiĉe dolĉa por esti manĝebla, sed verŝajne mi ne skribis ĝuste tiun vorton, kies vera signifo estas io simila al “kompatinda”.
Do, mi ne estas kiel dolĉaĵo, sed kompatinda. Povra Fátima!

Ĉiukaze mi ŝatas tiun vorton kaj ekde ĉi-momento mi diros ĝin al mia ses-jara nevino por trankviligi ŝin kiam ŝi ekploros, anstataŭ diri "pobrecita" (tio estas, "povrulineto"). Ĉar ŝi estos kompatinda, sed ankaŭ ŝi estas ĉiam manĝinda kiel araba deserto. Maskina, maskina Ali!

Romeo kaj Julieta

2007-07-19T15:15:00.001+02:00

"Romeo and Juliet", far Sir Frank Dicksee (1853-1928)

La teatraĵo “Romeo kaj Julieta”, de Vilhelmo Ŝekspiro, estas unu el la plej famkonataj tragediaj amrakontoj. Dum jarcentoj, ĝi estas adaptita en multajn aliajn verkaĵojn, por opero, baleto, kino…

Mi spektis plurajn filmversiojn de ĉi tiu klasikaĵo, sed neniu el ili tute plaĉis min post legi la originan verkaĵon de Ŝekspiro. Mi opinias, ke je la filmoj la roloj de ambaŭ geamantoj (sed precipe tiu de Romeo) ne bone prenas la esencon de la teatraĵo.

Unue, la aktoroj rolantaj Romeon kaj Julietan kutime estas pli aĝaj ol la roluloj de la ŝekspira verkaĵo. Tie oni rimarkigas, ke Julieta ankoraŭ ne aĝas 14 jarojn kaj en la filmoj la aktorino ofte estas pli ol 20-jaraĝa junulino.

Versio de George Cukor, jaro 1936

Due, perfilme oni prezentas al ni Romeon kiel decidema, serioza viro. Sed li estis ankaŭ knabo. Tion montras al ni Ŝekspiro ekzemple dum tia okazaĵo, kiam Romeo ploras kiel infano post la anonco de sia ekzilo.

Finfine mi trovis filmversion, kiu vere plaĉis min tiurilate. Ĝi estas reĝisorita de Franco Zeffirelli, de la jaro 1968.

La kialoj, ke ĝi estas mia plej ŝatata el la filmversioj, estas la jenaj:

Unue: ambaŭ ĉefaj aktoroj estas ĝuste junaj. Aĝis ŝi 15 kaj li 17 jarojn.

Olivia Hussey kaj Leonard Whiting

Due: Romeo kondutas kiel naiva knabo kaj ne kiel plenkreska viro. Li ploras, plendas kaj timas… kaj multe ridetas! Mi rimarkis je aliaj filmoj, ke Romeo sin prezentis kiel serioza viro. Ĉi tie li estas juna, ridema kaj gaja.

Trie: ili enamiĝas en siajn belaspektojn. Onidire Ŝekspiro ne volis skribi teatraĵon pri profunda amo, de plenkreskuloj, sed pri la unua amo stultiganta nespertajn knabojn. Tion montras la monaĥo kiam diras al Romeo pri lia subita enamiĝo en Julietan: “La amo de junuloj ne loĝas en iliaj koroj, sed en iliaj okuloj!”.

Krome je ĉi tiu filmo okazas la plej bela sceno, kiun mi spektis, pri la maskofesto ĉe Kapuleto, kiam la geamantoj vidas unu la alian unuafoje. Dum trobadoro kantas milde per la ĉefa melodio, ili kisas sin permane kaj perlipe… “What is a youth? Impetuous fire…”

Tio estas alia el la plibonaj aferoj de la filmo: ĝia muziko. Ĝi estis komponata de Nino Rota kaj akompanas kortuŝe la scenojn de la rankonto.

Spektinda filmo, certe!

PS: Kaj mi ĉiam ploretas dum la sinmortigado de Romeo, ho ve!

Malkovru Amerikon!

2007-07-16T20:30:00.002+02:00

La pasintan 4-an de julio, merkrede, mi vojaĝis al Onubo por ĉeesti la 66an Hispanan kaj 12an Andaluzian Kongreson de Esperanto. En la busa stacidomo de Malago mi renkontis kelkajn malagajn esperantistojn por trajnveturi kune: Reseton, la antaŭan prezidanton de la malaga e-asocio kaj la genian muzikiston Solotronik. Ho, kaj poste, en la trajna stacidomo de Seviljo, ni renkontis ankaŭ alian esperantistan arundanon.

En Onubo mi restis kaj tranoktis en porjunulara gastejo ĝis la dimanĉo, kiam mi revenis hejmen kune kun la aliaj.

Dum la kongresaj tagoj, ni busveturis ĉiutage al la kongresejo troviĝinta en proksima vilaĝo, Palos de la Frontera. Ĉe tiu ŝiphaveno Kristoforo Kolumbo enŝipiĝis por forveturi en serĉado de nova ŝipvojo por atingi Baraton… Nu, vi jam scias la finon de tiu rankonto, ĉu ne?

Kantaĵo de Los Puntos, malnova andaluzia muzikgrupo, diras tiurilate: “Tiamaniere estis kiel Ameriko naskiĝis, de Fernando kaj de Isabel, kaj de mia hispana popolo.” Hehe… Ĝi estas tre naiva kantaĵo por veki nian fierecon pri nia patrujo, do neniu amerikano koleriĝu bonvole. La kantaĵo daŭrigas: “Tiamaniere estis kiel Kolumbo eltrovis aliajn regionojn, kaj alian sunon, kaj aliajn animojn por Dio”. Haha!

Fakte, kiam la grupo de la kongreso iris por viziti la kopiaĵojn de la tri unuaj hispanaj ŝipoj, kiuj atingis amerikan marbordon, dum Reseto kaj mi fotis kelkajn pejzaĝojn, ni ambaŭ trovis mesaĝon skribitan surmure, kiu diris: “indiana liberigado”. Ni kompreneble ne atendis tian aferon dum nia vizitado, do ni entuziasmiĝis kaj tuj ekkriis: “Bonege!". Jes ja, li fotis min apud la mura skribaĵo dum mi levis mian pugnon en nekonfuzebla gesto… ĉu?

Ho, ni ambaŭ estas tre fotemaj, do ni ankaŭ fotis unu la alian dum ni pozis “kolumban geston”…

“Kiu estas la ĝusta vojo al Ameriko?”, ni ŝerceme demandis reciproke dum ni serĉis Okcidenton pere de la pozicio de la suno surĉiele. Sed ni ne samopiniis tiurilate, tion la fotaĵoj montras...

Por ne malrapidigu ĉi tiun blogon, mi alŝutis kelkajn aliajn fotaĵojn de la pasinta kongreso al la retpaĝaro de amikumu.com

Mi revenis!

2007-07-15T13:09:00.002+02:00

Finfine mi revenis en mian blogon! Ĉu iu rimarkis, ke mi malaperis dum longa tempo? Nu, ĉi-foje mi tute ne kulpas pro tio.

Mi rakontos la kialon: antaŭ pluraj semajnoj mia komputilo subite decidis, ke ĝi ne emis daŭre labori kaj do, paneis… Mi provis malsukcese ripari ĝin, sed kompreneble miaj agoj estis tute mallertaj kaj mi devis telefoni mian fraton (komputisto, sed loĝanta en alia vilaĝo), kiu poste telefonis sian amikon. Li venis kaj forportis mian komputilon por ke ĝin vidi riparisto.

Mi atendadis dum longaj tagoj, unu post alia, kaj fine la amiko de mia frato revenis ĉe min kun mia neriparita komputilo. Mi atendis kelkajn tagojn plu ĝis tiam, kiam mia frato telefonis al mi por diri, ke li sciis manieron por ripari la paneon… Bona afero! Do, tiu amiko de mia frato denove revenis (kompatinda!) kaj dum tuta vespero laboris ĉe mia komputilo por finfine ripari ĝin.

Nun ĝi funkcias multe pli malrapide ol antaŭe, sed almenaŭ funkcias ree.

Miaj vunditaj piedoj somere

2007-07-15T12:30:00.001+02:00

Kio okazas kiam oni surmetas novajn porsomerajn sandalojn sur oniajn piedojn, kies haŭto ankoraŭ estas mola post longa uzado de porvintraj ŝuoj?

Jen la respondo…

Malfermita pordo al Esperanto

2007-05-10T16:43:00.002+02:00

Pasintlunde ni finigis trimonatan esperanto-kurson, kiu okazis ĉe la Junulara Domo de Arundo, kaj hieraŭ ni partoprenis en aranĝo de malfermitaj pordoj pri kelkaj kulturaj kursoj.

Tie, en la ĉefa promenejo de aleo, ni montris librojn donacitajn de Andaluzia Esperanto-Unuiĝo kaj kelkajn interesajn afiŝojn pri la internacia lingvo.

Rimarkinda afero estis tiu, ke sinjorino proksimiĝis al nia tablo kaj interesiĝis pri la pasinta kurso, ĉar ŝia patro estis esperantisto kaj fakte ŝi ankoraŭ memoris kelkajn e-vortojn instruitajn de li. Ŝi demandis pri la instruisto, tiu estas mi, sed bedaŭrinde mi tiumomente ne ĉeestis, ĉar mia alveno prokrastis duonhoron.

Kelkaj personoj interesiĝis ankaŭ pri venonta kurso, sed dum la venonta akademia jaro mi intencas iri al Universitata Lernejo de Ĥerezo aŭ al Universitato de Granado por daŭre studi pri mia fako, do mi ne restos ĉi tie. Tio signifas, ke ni devas unue serĉi novan instruiston por la ebla kurso... Ĉu iu arundano kuraĝas?

Karegaj lernantoj, ĝis!

Vojo

2007-05-06T23:18:00.002+02:00

Miaj piedoj lacas,
dum la samaj steloj
lumigas malsaman vojon.

Eble la horo alvenis
kaj tion mi ne rimarkis.

Hejmo silenta kaj amema
atendas mian revenon,
sed mi ne kutimas memori pri tio.

Nuboj subitaj kaj karmezinaj
pentras la aŭroron per matenaj ventoj.

Mi ne rigardos malantaŭen,
kvankam miaj okuloj sopiras blankajn murojn,
tiujn fenestrojn vestatajn per rosmarenoj.

Kredu, ke mi revenos, kara.
Mi kredis, ke mi forirus
kaj nun miaj piedoj desegnas vojojn
sub ĉielo de karmezinaj nuboj.

Eble la tempo alvenis,
dum la steloj daŭre lumigas
kamparojn kaj nekonatajn vilaĝojn.

Hejmo vokas min, milde, mallaŭte,
per miaj sonĝoj kaj maldormo.

Vi kredis, ke vi forirus –ĝi diras-,
kaj nun viaj piedoj desegnas vojojn
sub karmezina suno de ĉielbluaj ventoj.

Morgaŭ mi restos ĉi tie,
mi atendas ankoraŭ.

Eble momento alvenis –mi respondas-.
Sed miaj piedoj senĉese serĉas novajn vojojn
sub malkvietaj papilioj de karmezinaj flugiloj.

Kie mi troviĝos morgaŭ?
Eble alvenis la horo de la reveno...

A Vava Inouva

2007-04-29T00:23:00.001+02:00

Delonge mi ŝatas serĉi alilingvajn kantaĵojn de kulturoj, kiujn mi bedaŭrinde ne konas. Poste mi penas trovi ie tradukon de la originala teksto en lingvon, kiun mi povas pli-malpli kompreni, kiel angla aŭ franca.

Fakte, dum mi skribas ĉi tiun blogaĵon, mi aŭskultas belegan, mildan kantaĵon kabilalingve de Idir, berbera kantisto de norda Alĝerio. Ĝi nomiĝas “A Vava Inouva” kaj ĝia rekantaĵo dolĉeme diras per du malsamaj voĉoj, virina kaj malina:

Txilek elli yi n taburt a Vava Inouva.
Ccencen tizebgatin-im a yelli Ghriba.
Ugadegh lwahc elghaba a Vava Inouva.
Ugadegh ula d nekkini a yelli Ghriba.

Enesperantigante la francalingvan tradukon, la teksto eble signifas ion similan al la jena:

"Mi petas vin, malfermu la pordon, patro Inouva.
Tintigu viajn braceletojn, filino Ghriba.
Mi timas la ogron de la arbaro, patro Inouva.
Mi ankaŭ timas ĝin, filino Ghriba."

Tiel ŝajnas, ke mi estas iomete pli proksime de tiuj popoloj nekonataj de mi... Preskaŭ ŝajnas, ke mi povus sukcesi kompreni iam...

Surbilde Idir kaj Djura, berberaj kantistoj

Ribelema krio

2007-04-28T23:07:00.001+02:00

Dum mi sidas ĉe la komputilo, mi kutimas aŭskulti muzikaĵojn. Nun sonas "Rebel yell" ("ribelema krio" esperante), kantaĵo de Billy Idol.

"Je noktomeza horo ŝi kriis: pli, pli, pli..."

Klasikaĵo!

Pri fantomoj

2007-04-26T23:24:00.001+02:00

Ĉu vi iam demandis al vi pri kiom da religioj kredas oficiale je la ekzistado de fantomoj? Eble ne. Kial jes?

Mi nur povas paroli pri katolikismo, ĉar mi naskiĝis kaj estis edukata ene de katolika familio. Cetere, tradicie oni diras, ke andaluzoj (loĝantoj de la plej suda regiono de Hispanio) estas tre pasiaj religiemaj. Nu, mia familio estas tre andaluza. Sed, kion diras la kateĥismo pri fantomoj? Nenion.

Kiam korpo mortas, kristana animo atingos Orajn Pordojn de Ĉielo kaj pekulo konsumiĝos porĉiame meze de la inferaj fajroj. Se la mortinto estis bona kristano, sed pekis foje, ne grave, kaj ne petis dian pardonon je sia morthoro (tiamaniere, li iros en la Ĉielon), li restos en Purgatorio ĝis tiam, kiam liaj pekoj estos pardonataj dankon al la preĝoj de familianoj.

Temo pri beboj estas fiŝo de alia rivero... Ĉiam ekzistis loko por animo de beboj, kiuj ne ricevis la sakramenton de bapto antaŭ morti. Ili ne povis ripozi en Ĉielo, ĉar iliaj animoj estis malpurigitaj de la Origina Peko. Do, ili iris en Limbon. Sed subite, nun Limbo ne plu ekzistas por la katolika kredo, nuna Papo decidis tion. Bone... kien iras la beboj do? Kio okazas pri la Origina Peko? Pa!

Ŝajnas, ke katolikoj ne kredas je fantomoj, ĉu? Nu, jes! Tiam, kiam subita venteto karesas nian nukon kvankam la fenestron ni mem fermis, kiam serenaj paŝoj sonas klare ene de malplena ĉambro, kiam pordo malfermiĝas kaj neniu aperas... Kiu tiam ne kredas iomete je fantomoj? Haha... Mi ne, sed mi ne estas katolika ;-P

Printempa heroldo

2007-04-25T23:19:00.001+02:00

La unuaj fortaj floroj de mia rosmareno malfermiĝas milde sub la printempa suno, sub la lastaj pluvoj...

Neatendita kantisto

2007-04-25T23:08:00.001+02:00

Ĉi-matene, kiam mi rigardis tra la fenestro de mia dormoĉambro, mi trovis ĉi tiun etan merlon meze de la floranta ĝardeno. Ĝi serene ĝoje kantis al la printempo...

Ventrodanco

2007-04-16T11:52:00.001+02:00

Antaŭ kelkaj semajnoj mi komencis lerni ventrodancon.
Mi opinias, ke tiu ĉi danca stilo devus esti praktikata de ĉiu virino iam dum ŝia vivo.
Virinoj, kiuj dum jarmiloj kovris siajn inajn kurbojn kun kontraŭvola pudoro, dum la danco forgesas antaŭjuĝojn kaj permesas al siaj korpoj sekvi la muzikon de darbukoj per liberaj movoj.
Brusto, talio, koksoj, partoj de la korpo, kiujn ni lernis kaŝi... Nun ni perdas honton pro montri nian forgesitan virinecon, nian naturan volupton.

P.S: Mi ne tondis mian vizaĝon sur la fotaĵo, ĝi estas tiel ;-)

Viaj manoj estas malvarmaj

2007-01-25T23:18:00.001+01:00

Hodiaŭ komencis neĝi dum mi studis por mia venonta ekzameno pri Socia Psikologio.

Mi estis en la antikva dormoĉambro de mia frato, kie nun mi restas por studi.

Mi malfermis la fenestron kaj etendis miajn brakojn al la neĝeroj, kiuj mole falis sur miajn fingrojn, frostigante miajn manojn senprokraste.

Serio da kantaĵoj estis programata en la komputilo por soni per loteca ordo, kaj tiam komenciĝis muzikaĵo, kies titolo estas "Your hands are cold" ("Viaj manoj estas malvarmaj", elangligite). Mi ekridis: ŝajnis, ke mi ricevis ĉarman mesaĝon ;-)

Bridget kontraŭ Lizzy

2007-01-17T16:20:00.001+01:00

Ŝajnas, ke “Taglibro de Bridget Jones” –“Bridget Jones’s Diary”-, verkaĵo de Helen Fielding, estas moderna kaj tre, tre libera versio de klasika rakonto de Jane Austen, “Fiereco kaj antaŭjuĝemo” – “Pride & Prejudice”- (unua versio de 1797, publikigita fine je 1813).

Mi legis la romanon de Austen unuafoje kiam mi aĝis 15 aŭ 16 jarojn. Tiam, kompreneble kaj neeviteble, mi enamiĝis en la viran ĉefrolulon, S-ro Darcy.
Aliaflanke, mi ne legis la verkaĵon de Fielding, sed spektis la samnomatan filmon (reĝisorita de Sharon Maguire, je 2001).

Ĉi tie la ĉefrolulino estas Bridget Jones (Renée Zellweger) kaj oni supozas, ke ŝi estas la “Elizabeth Bennet” de Austen.
Oni vendis ŝin al ni, kiel 21-a jarcenta virino, sekse liberema, loĝantino de brita urbego, laborantino, emancipita kaj nedependanta, ktp...
Kvankam oni tuj komprenas, ke ŝi estas stulta junulino kun infana menso, kiu nur povas pensi pri sia fizika aspekto kaj pri tiu maniero per kiu “ĉasi” viron por edziniĝi.

Jen ni povas vidi, ke moderna Bridget tute ne similas al eterna Lizzy Bennet.
Lizzy vivas en 19-a, preskaŭ 18-a, jarcenta socio, meze de kamparo, proksime de malgranda vilaĝo de Anglio. Dum ŝiaj plej junaj fratinoj agas kiel "modernega" Bridget, Elizabeth Bennet pensas pere de si mem kaj ne timas diri siajn pensaĵojn aŭ fari kion ŝi kredas ĝusta.
Je paternalisma tempo, kie la virinoj devas rigardi trans la fenestrojn, inter tasoj da teo kaj klaĉaĵoj, Lizzy ne submetiĝas al socio kaj decideme kontraŭdiras ĉiujn, krom sian koron.

Ankaŭ en la filmo aperas Darcy (Colin Firth) kaj rolulo iom simila al S-ro Wickham, mi supozas. Ĝi estas la rolulo de Daniel Cleaver (Hugh Grant), la ĉefo de Bridget.

Nu, mi spektis tiun filmon du aŭ tri fojojn. Kompreneble ne pro Renée Zellweger (kiam ŝi grimacas tute stulte, mi dezirus frapi mian kapon sur la muron... aŭ plibone frapi la ŝian!). Ankaŭ ne pro Hugh Grant, mi neniam scias ĉu li ludas aŭ estas tiel...

Mi spektas ĝin nur pro Colin Firth, en la rolulo de Mark Darcy.

Mi devas konfesi, ke tiu angla aktoro estas mia persona malfortaĵo; do mi opinias, ke li estas tute ĉarma en sia rolulo. Mi ne povas imagi alian "Darcy"-n pli ĝusta kaj kun pli intensa rigardo...

Viro diris, ke "Taglibro de Bridget Jones" estas bona verkaĵo por viroj, kiuj pere de ĝi povos kompreni iom da virina menso...

Ho, damne! Se mi iam, iel, pensas iomete simile al fraŭlino Jones, bonvole oferu min al dio de iu religio!

Travivaĵo kiel somera volontulino

2006-10-28T18:41:00.001+02:00

Ĉi-julie mi iris en nacian laborkampon de Andaluzio kiel volontulino kaj restis tie dum du semajnoj kun aliaj junuloj de multaj lokoj de Hispanio: Madrido, Eŭskio, Galegio, Katalunio, Murcio, Valencio, Kastilio kaj Leono, Kastilio-Manĉo, Andaluzio, krom enmigrinto de Maroko.

La volontuloj helpis konstrui bedon por legomĝardeno, do ni devis serĉi taŭgajn ŝtonojn en seka fluejo de rivero por levi muron, pretigi la teron, ktp. Ni faris ĉion laŭ la nazaria stilo, ĉar tiu projekto temis fakte pri konstrui meze de kamparo nazarian vilaĝon por montri al la vizitontoj la vivmanieron de nazarioj, antikva popolo vivinta en Andaluzio dum la epoko de araba okupado.

Kaj jen la rezulto!

Nu, ĉi-supre nia labora horaro kaj normoj de la kampadejo, kie ni loĝis.

Ni vizitis interesajn pejzaĝojn, ĉu?

Bedaŭrinde, dum nia restado en la kampadejo, grava incendio ekbrulis sur la proksimaj montetoj, varmigante la ĉirkaŭan aeron.

Malgraŭ la varma vetero vespere, la rivera akvo frostis proksime de la groto kaj mi nur kuraĝis enmeti miajn piedojn en ĝin!

La plej bona afero de tia travivaĵo estis kompreneble ekkoni multajn amikindajn, belegajn homojn. Mi neniam forgesos miajn dormoĉambrajn kunulinojn, nek tiu bonkora junulino de eŭska vilaĝo, tiu simpatia junulo de Kuenko, tiu volanta esti la unua hispana kosmonaŭtino (bonŝancon!), ktp...

Mi kore dankas al ĉiuj,
ĉar kune kun ili mi travivis belegajn momentojn!

Sonĝo

2006-10-09T15:51:00.001+02:00

La falintaj folioj de aŭtuno
kovras tiujn vojojn,
kiuj kondukas en hejmon.
Subitaj nuboj disverŝas sian pluvon
sur la dormanta montaro.

La silentaj noktoj eklumigas etajn stelojn,
pendantajn kandelojn
por atendintoj kaj malesperantoj.

La malproksima horizonto similas
al la kurvo de viaj lipoj dum vanta rideto.
La hirundoj supre ŝajnas al mi
diaj portantoj de kompato.

Alvenas la frua matenruĝo,
la ĉielo estingas siajn kandelojn tremante.
Ĉio restas sen vi
kaj mi restas sen ĉio.

Neniu frapas je mia pordo dum la unua neĝado.
Frosto detruas ĉiun floron ĉe mia ĝardeno.
Vi restos sen mi
kaj sen ni restos ĉio.

Sur miaj vangoj,
sama vento karesas miajn larmojn,
sed ne plu la viajn.
Viaj vagantaj fingroj
ne plu vojaĝos en mia haŭto.

Dio dormas
kaj ni estas ĝia nura sonĝo.
Ni dormu, do.
Ni sonĝos aliajn realecojn.

La falintaj folioj de aŭtuno
kovras viajn malnovajn piedsignojn
sur tiuj vojoj, kiuj kondukas en hejmon.

Nokto silenta kaj trista,
ne ekbruligu viajn kandelojn,
lasu min mallume,
ĉar mi nudas anime kaj korpe.

Silento

2006-10-05T16:06:00.001+02:00

Anĝeloj de la Gvatoturo
kaj demonoj de la profundaj abismoj,
kie kuŝas la dormanta dio?

Sunlumo sur la kamparo
kaj plenluno super la malplenaj balkonoj,
kial la vojoj ne revenigas lin?

Princinoj de infanfabeloj
kaj feinoj de la arbaroj,
kiu kiso ĉesigas la ŝtonan dormon?

Fajrejoj de vintro
kaj akvo de riveretoj,
kia espero karesas mian koron?

Altaj nuboj
kaj ŝvebanta neĝero,
kiam defalos alia stelo?

Tremanta branĉaro
kaj birdoj de krepusko,
kies plendo tio ĉi estas?

Silentaj preĝejoj
kaj statuoj pri sanktuloj,
kiel atingi pardonon?

Pluvo survange
kaj piedsignoj sursable,
kiom mi povas atendi?

Dezerto de ruĝaj dunoj
kaj montoj de eterna nebulo,
kio estas ĉi silento?

Pentraĵo de J.W. Waterhouse

Ĉi-nokta plenluno

2006-09-07T11:53:00.000+02:00

Laŭ antikvaj tradicioj, ĝi nomiĝas

Luno de Rikoltado

"Colheita de milho" (1959), far Candido Portinari

Mia fiŝo malaperis!

2006-09-06T11:07:00.001+02:00

Julie mia frato donis al mi sian malgrandan akvarion, ĉar li ne volas alporti ĝin al sia nova hejmo, kie li loĝas kun sia koramikino ekde kelkaj monatoj antaŭe. Bone, mi opinias, ke certe ŝi estis kiu ne volis, sed tio ne gravas.
Nu, mi devis aĉeti aparatojn por oksigeni kaj purigi la akvon aŭtomate kaj nun mi havas la akvarujon sur malnova skribtablo de mia dormoĉambro, apud mia televido kaj mia forgesita ludkonzolo. Mi ne tute bone memoras la nomojn de tiuj kvar fiŝetoj, kiuj ĝoje naĝas super multkoloraj ŝtonoj, ĉar ilin nomis mia frato kune kun siaj kunuloj de apartamento. Ili estas Jose (tiu estas la nomo de mia propra frato), Alicia, Diego kaj... Mi ne memoras la lastan nomon! Alicia kaj Diego nomiĝas du el la ekskunuloj de mia frato, sed mi ne memoras la alian.

Kvar, jes, kvar fiŝojn mi havis... Sed ĉi-matene, kiam mi proksimiĝis al la akvarujo por nutri ilin, mi trovis nur tri fiŝojn!!!!!! Tri!!!! Kie estas la kvara???? Mi serĉis ĝin sur la akvo, sub la ŝtonetoj, malantaŭ la aparatoj... Kaj ĝi ne reaperis! Kie ĝi estas?

Mia nomo estas Neo!

2006-09-02T21:52:00.000+02:00

Mi trovis ĉi tiun retpaĝon kun amuza, hispan-lingva testo por ekscii vian personecon laŭ rolulo de fikciaĵo.

Laŭ tia testo, mi estas kiel Neo, ĉefrolulo de la usona film-trilogio pri the Matrix (la Matrico), verkita de fratoj Wachowski. La priskribo diras: "La elektito. Perdata ĉiam en aliaj dimensioj, sed kun bona senso de realeco."

La vivo estas bela

2006-09-02T19:07:00.001+02:00

Mi ne kutimas interesiĝi pri tiaj aferoj, sed pasint-semajne mi volis ŝanĝi la alvokan melodion de mia poŝtelefono kaj de interreto mi elŝutis muzikaĵon. Mi elektis la ĉefan, belegan kantaĵon de itala filmo -“La vita è bella” (“La vivo estas bela”) de Roberto Benigni-, kantita de Noa (“Beutiful that way” anglalingve).
Nu, la ununura problemo tiurilate estas ke, ĉiam kiam iu telefonas min, mi vole nevole restas kantante tiun kantaĵon, la hispanlingvan version, dum pluraj minutoj post la telefonado...

"Se mi prizorgas viajn sonĝojn,
timo ne venos
kaj tiel vi ekscios,
kiel bele estas vivi.
Na, na, na, na, na, na..."

Kien vi iras?

2006-09-01T23:52:00.001+02:00

Neniu vento estas favora por tiu,
kiu ne scias al kiu haveno sin direktas.

Arthur Schopenhauer

Foto de Rui Vale Sousa

Mi estas 24-jara

2006-09-01T15:31:00.001+02:00

Ho, mi forgesis diri antaŭe,
ke la pansinta 10-a de aŭgusto estis mia 24-a naskiĝtago!

Mi ne estis hejme dum mia naskiĝtago de antaŭ multaj jaroj, ĉar mi kutimas vojaĝi aŭguste en vilaĝon, kie loĝas karega amikino por ferii dum pluraj tagoj aŭ semajnoj. Ĉi tie ni renkontas aliajn junulinojn por iri kune en festivalon, kinejon, eble en plaĝon, ktp.
Nu, ĉi-jare mi veturis je la 11-a, do mi restis hejme dum mia naskiĝtago kaj ekde pluraj semajnoj antaŭe mi ĝenis al mia patrino:

“Panjo, kuiru kukon por mia naskiĝtago.”
“Panjo, ĉu vi kuiros naskiĝtagan kukon por mi?”
“Panjo, kia bongusta estis via kuko, ĉu?”
“Panjo, ĉu vi memoras tiun kukon, kiun vi kuiris dum mia infanaĝo?”
“Panjo, el ĉokolado kaj vanilita-sukero!”

Fine je mia naskiĝtago mia patrino invitis min en kukejon...

Mi ankoraŭ studas

2006-09-01T12:26:00.001+02:00

Venontan lundon mi trapasos du ekzamenojn pri Sociaj Servoj kaj alian pri Civila Juro je la vendredo... Mi mense lacas pro tiom da horoj studante, sed baldaŭ mi povos finfine ripozi ĝis oktobro!
Fakte je la venonta semajno Arundo festos sian plej gravan festivalon kaj mi povos ĝui ĝin almenaŭ dum la tuta sabato kaj vendredo nokte, ĉar mi komencos fari mian lastan ekzamenon je la sesa kaj duono posttagmeze en Malago, do post la fino mi devos preni buson por reveni hejmen. Mi atingos Arundon je la deka kaj duono pli-malpli.
Mmm, eble mi ankaŭ devus studi por sukcesi pri la kondukpermesilo kaj forgesi la perbusajn vojaĝojn, sed, bone, mi emas dormeti dum la veturado aŭskultante mian mp3-muzikon ;-P

Malplenaj tasoj da teo, malfermitaj libroj, datoj skribitaj sur iu papero per nerva mano, dormema rigardo... Jen mi!

Bonŝancojn por ĉiuj, kiuj eltenos septembrajn ekzamenojn!

Belaj pensoj

2006-08-31T21:36:00.001+02:00

Kelkaj belaj pensoj por hodiaŭ:

pardono, kompato, frato, mildeco, kiso, ĉielo kun steloj, malproksimaj montoj, pluvo sur vangoj, rideto, rigardo, koro batante, karesaj manoj, floranta kamparo, fajrejo vintre, susurantaj arboj, kandelo en mallumo, lernanta instruisto, vojo, deziroj, humileco, helpanta nekonato, sunradioj tra branĉaro;
amo ĉie, korpe, anime...

Fotaĵo de Mireia Rey

Mia nomo tengvare

2006-08-31T16:06:00.000+02:00

Ĉu vi scipovas skribi vian nomon per tengvaro?

La tengvaro estas artefarita alfabeto kreita de J.R.R. Tolkien por siaj verkaĵoj kaj tie ĝi estis uzata far pluraj lingvoj de la Mez-Tero, kiel la kvenja kaj la sindarina lingvo (ambaŭ parolitaj de elfoj).

Nu, musklakante ĉi tien, vi povos ŝanĝi latinajn literojn de via nomo en tengvaran alfabeton. Ĉi-supre mi montras mian propran nomon tengvare.

Sentiĝu elfa kiel loĝanto de la Mez-Tero! ;-P

Se mi povus esti...

2006-08-31T12:10:00.001+02:00

Se mi povus esti momento,
mi estus kiso.

Se mi povus esti besto,
mi estus papilio.

Se mi povus esti gesto,
mi estus rideto.

Se mi povus esti mito,
mi estus feino.

Se mi povus esti religio,
mi estus viĉo.

Se mi povus esti anĝelo,
mi estus tiu de la kompatemo.

Se mi povus esti sento,
mi estus amo.

Se mi povus esti situacio,
mi estus sereneco.

Se mi povus esti popolo,
mi estus simple homa.

Se mi povus esti floro,
mi estus edelvejso.

Se mi povus esti loko,
mi estus montaro.

Se mi povus esti kantaĵo,
mi estus "Somos" de J.A. Labordeta.

Se mi povus esti muzikaĵo,
mi estus "Under high branches" de Mychael kaj Jeff Danna.

Se mi povus esti poeziaĵo,
mi estus "Antaŭ la malamo" de Miguel Hernández.

Kaj se mi povus esti,
mi estus mi mem...

Jen mi, denove ;-)

2006-08-20T19:29:00.001+02:00

La vojoj daŭre iras antaŭen
sub nuboj kaj steloj,
sed la ekpaŝintaj piedoj
revenas finfine al malproksima hejmo.

J.R.R. Tolkien
"La hobito"

Pentraĵo de J.W. Waterhouse

Mi foriros...

2006-07-14T23:09:00.001+02:00

Nu, morgaŭ mi foriros de Arundo por gasti ĉe laborkampo kiel volontulino ĝis la fino de julio. Tial nun mi ne povas longe skribi, ĉar mi ankoraŭ ne finis pretigi mian tornistron nek ordigi tiujn aferojn, kiujn mi devas porti.
Do, mia silento dum la venontaj semajnoj havas kialon. Sed mi ne volas foriri antaŭ diri ĉi tie, ke mi sukcesis ĉiujn miajn pasintajn ekzamenojn! :-D

Ĝis baldaŭ kaj bonan someron al ĉiuj!

En via malnova monaĥejo...

2006-07-09T17:50:00.001+02:00

Benedikto la 16-a vizitis Valencion, en Hispanio, ĉi-semajnfine. Miloj da homoj, hispanoj kaj eksterlandanoj, ricevis lin ĝoje kaj riĉe: standardoj, kantoj, dancoj, svenoj, kraĉaĵoj sur la Homajn Rajtojn... Jes, ĉar ili denove parolis pri la graveco de edziĝo inter viro kaj virino kiel ununura maniero de familio.

Bedaŭrinde ili forgesas tiun belegan homan rajton kiu diras “Ĉiuj homoj estas denaske liberaj kaj egalaj laŭ digno kaj rajtoj” (unua artikolo de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj). Sed ŝajnas, ke la bonaj katolikoj opinias malsame, ĉar la digno de la samseksemuloj ne meritas respekton.

Kaj mi ĉiam kredis, ke Jesuo el Nazareto parolis pri amo kaj ne pri seksumado! Eble la problemo de tiuj katolikoj estas, ke ili pensas tro multe pri seksumado kaj forgesas la veran signifon de la amo. Ĉar tie estas la ununura diferenco inter samseksemuloj kaj aliseksemuloj: tiu maniero por korpe montri siajn sentojn. La amo estas la sama. Tiu amo, pri kiu tiom parolis Jesuo Kristo.

Aliaflanke mi ĉiam kredis, ke Hispanio estas nereligia ŝtato, sed tio ne ŝajnas vere kiam la nacia televido montris al ni la gereĝojn de la lando inkliniĝante antaŭ la Papo de la Romkatolika Eklezio, la plej alta estro en la katolika hierarkio, aŭ kiam la geprincoj kisas humile lian fingringon...

Lumo

2006-05-18T23:04:00.001+02:00

Mi memoras la sonĝojn en viaj okuloj,
la spiron de la anĝeloj super ni.
Antaŭtago de Sankta Johano.

Mi memoras la stelojn sur via hararo
kaj vian nudan dorson.

La silentaj astroj ŝvebis tremante
kaj disverŝis sian arĝenton
sur la branĉaron de la arboj,
sur vian haŭton.

Mi memoras.
Viajn manojn al la ĉielo,
la luno subiris
kaj dancis ĉirkaŭ vi,
ensorĉita de sia lumo sur viaj okuloj.

Vi havis stelojn sur via hararo,
salon en viaj larmoj,
sunon en via rideto,
mielon en viaj internaĵoj.
Akvon sur la haŭto,
akvon kaj arĝenton.

Vi haltigis la tempon per susuro
kaj kisis mian deziregon
pri pli da tempo,
pri malpli da destino.

Mi memoras.
Ene de viaj okuloj,
dormantaj sonĝoj trembrilis.

La ĉiama horizonto
de strangaj ventoj,
pentrita sur vi.
Malkvieta maro sur viaj pupiloj,
matenruĝo sur viaj vangoj,
fluganta birdo sur viaj fingroj.

Milde, subite
ĉio ekdormis dum vi vekiĝis.

Mi memoras la helan ĉielon
plene je anĝeloj,
la sorĉon en viaj okuloj,
la stelojn sur via hararo,
vian animon sur miaj manoj.

Kaj vi estis lumo...
kaj jam porĉiame vi estos lumo.

La rigardo de Giordano Bruno

2006-05-16T00:18:00.001+02:00

Iam, kiam mi estis 17-jara studentino dum la lasta akademia jaro en gimnazio, je leciono pri Historio de Filozofio, la instruisto parolis pri Giordano Bruno. Kompreneble mi ne aŭskultis lin, ĉar li ne kutimis diri interesaĵojn. Mi enuis kaj foliumis senpense mian libron, rigardetante la bildojn.

Subite mi surpriziĝis antaŭ neatendita rigardo en unu el la folioj. La malgranda portreto montris seriozan viron, kies vizaĝo aperis sub levita kapuĉo de monaĥa vesto. Liaj okuloj estis apenaŭ videblaj, sed lia rigardo estis decida kaj forta, preskaŭ severa, kvazaŭ li havus ĉiujn la respondojn al la gravaj demandoj de la homaro... kaj tio ne gravus laŭ li. Giordano Bruno... Mi sentis, kiel se li povus vidi min tra la tempo. Kia stultaĵo! Tamen...

Kelkajn jarojn poste, forgesinte jam delonge la okulojn de Giordano Bruno, mi meditis pri la vera naturo de Dio dum rigardegis la bluan montaron malproksime, sidante ĉe izola angulo de parko. La vento mumuris inter la branĉaro de la arboj kaj la sunlumo falis sur la kamparo.

Dum mia studado en la mezlernejo, mi estis fervora katolikino. Ĉiunokte antaŭ ekdormi mi preĝis al Dio Patro, al Jesuo Kristo kaj al Virgulino Maria; krucsignis min kaj kisis etan krucon el ligno, kiun la pastro donis al mi pro mia unua komunio. Mi kutime vizitis la preĝejon, preĝis Rozarion, legis Biblion... Kaj atente aŭskultis mian instruistinon pri Katolika Religio.

Sed iom post iom la respondoj oferitaj de la Eklezio ĉesis satigi min kaj mi komencis serĉi miajn proprajn respondojn kaj miajn proprajn demandojn. Kie? Nu, ĉie...

Mi faris tielmaniere dum longa tempo kaj iam, surprizita mi eltrovis alian vizaĝon de Dio. Neniu eklezio, neniu doktrino, montris al mi dum mia tuta vivo kion mi subite kaj sole vidis ĉie, komprenis klare.

Finfine mi trovis la ĝustan demandon, “Kie mi povas renkonti vin, dio?”, kaj interne de mi vekiĝis la respondo, uzante lingvo nekonata de mi, kiun mi tamen komprenis: “Kien vi rigardu per animo-okuloj”. Kaj mi vidis Ĝin, dion, en la vento inter la arboj, en la grizaj nuboj super la montaro, en ies bedaŭro kaj ies rideto, en matenruĝo kaj tajdoj, en susuroj... Ĉar dio ne kreis la universon, dio estis la universo... Kaj mi estis parto de dio; kaj parto de larmoj elfluintaj el iu, kiun mi tute ne konis, kaj parto de lia ĝojo; kaj parto de la vojo, kaj parto de sonĝema rigardo... Dio estis ĉio kaj ĉio estis ni.

Mi kredis, ke mi pensis stultaĵojn, strangajn aferojn, do mi ne rakontis pri tio al iu... Kvankam mi ankaŭ kredis, ke tio estas vero; ne la Vero, la tuta Vero, sed mia persona vizio de la vero, eta parto de ĝi eble... aŭ tute ne... Mi ne sciis!
Fine mi hazarde komentis pri tio kun amiko kaj li tuj diris al mi: “La panteismo"... “Kio?”, mi nekredema pensis.

Sed denove mi forgesis la aferon ĝis ke iam, legante libron pri Filozofio, aperis kelkaj vortoj pri vivo kaj verkaĵo de Giordano Bruno. Subite mi memoris liajn okulojn sur la papero de mia gimnazia lerno-libro kaj interesiĝis scivoleme. Tiama libro rakontis, ke antaŭ la Tribunalo de la Sankta Inkvizicio, kiu kondamnis lin al morto per fajrejo pro herezo, li decide staris kaj diris: “Tremate forse piu voi nel pronunciare la sentenza che io nel riceverla.” (“Tremas pli, vi proklamante verdikton, ol mi akceptante ĝin.”).
Mia koro ja ektremis kaj mi pensis: “Jes, mi pravis, ĉar liaj okuloj montris sian grandan animan forton.”

Kaj mi tute miris kiam mi legis, ke li estis kondamnata pro liaj kuraĝaj ideoj pri Dio kaj la naturo, pri la mondo, ke li estis kondamnata pro kredi je la panteismo, pro lia koncepto pri infinita universo... “Ho!”, mi pensis tuj, “Ni vere rigardis nin tiam.”

Mi ne trovis interrete tiun portreton,
kiu aperis en mia lerno-libro pri Historio de Filozofio,
do mi montras alian ĉi-supre.

Amo neebla... kaj porĉiama

2006-05-15T15:06:00.001+02:00

Iu rekomendis al mi verkaĵon nomitan “A celtic tale: The Legend of Deirdre” de Mychael kaj Jeff Danna, aŭtoroj de kelta muziko. Ĝi estis komponata por la belega kaj malnova legendo pri "Deirdre de la Bedaŭroj" kaj ĉiu muzikaĵo rakontas momenton de la historio, ne per paroloj sed per muziko.

La plej kortuŝinda komponaĵo laŭ mi estas tiu, kie Deirdre, enfermata ĉe Connacher, kantas al sia mortinta amato, rigardante la malplenan ebenaĵon tra la fenestro...

“In green fields, now unknown,
your name upon the standing stone…”

Mi ne memoras esti aŭskultinta kantantan voĉon tiel trista kaj milda ol tiu ĉi. Ŝajnas, ke la kantistino alportas per sia bedaŭranta voĉo ĉiun doloron kaj tutan amon sur la mondo. Kaj la muzikiloj lamentas per tiel morna melodio, ke ankaŭ ili ŝajnas enamiĝintaj kaj malfeliĉaj.

Kaj subite mi pensas pri kiom da tempo bezonas la porĉiama amo por fariĝi nura memoro. Mi supozas, ke tio dependas de ĉiu persono kaj de ĉiu amrilato. Eble la daŭro de tempo por trovi alian amaton, aŭ por forgesi, aŭ eble tuta vivo...

Iam iu diris al mi, ke amo estas kiel pura energio, kiun oni nek kreas nek detruas, ĝi nur ŝanĝas. Do ni neniam ĉesas ami iun, kvankam nia amo ŝanĝas sian staton.

Iom da tiuj personoj amitaj de ni, ĉiam restos en ni mem, ĉar ili donis al ni momentojn de siaj vivoj, sentojn, pensojn, vortojn, karesojn, sonĝojn... Tio ne povas malaperi en la vakuo, ie devas resti: en la memoro, en la koro; en la animo de la mondo, kiun ni povas rigardeti malofte...

Nun mi memoras ion skribitan de Anne Rice, kion mi legis sur unu el ŝiaj romanoj pri vampira modvivo. Lestat, la ĉefrolulo, diris:

"La kastelo sur la monteto estas ruino.
La vilaĝo estas perdata sub la neĝo.
Sed vi estas mia porĉiame."

Ĉu iu ne kredis senti iam amon pli granda ol destino kaj mondo, ol la dioj de la Ĉielo kaj la demonoj sub la maro? Amon neeblan, sed ĉiaman...

Arundo, la sonĝita urbo

2006-05-14T20:16:00.001+02:00

...aŭ kial Arundo anstataŭ Rondo
por esperante nomi Ronda-n?

Plinio la Maljuna, la romiana historisto, jam uzis la nomon de Arunda por paroli pri la tiama vilaĝo de Ronda, kie loĝis bastulaj keltoj (la plej eblaj fondintoj de la urbo), dum la VI-a jarcento antaŭ Kristo. Iuj aktualaj historistoj diras, ke Arunda devenas de la kelta origina nomo, Munda aŭ Runda, tio estas “inter montoj”.

Poste alvenis fenicoj, grekoj, kartaganoj kaj romianoj. Tiuj lastaj, la romianoj, nomis ĝin Laurus kaj fakte konstruis ĉi tie la Kastelon de la Laŭro. Eble kaŭze de tio la araboj, dum la islama okupado, nomis ĝin “Izna Rand Onda”, “La urbo de la kastelo".

Ĉiuj arundanoj kun kiuj mi parolis, esperantistoj aŭ ne, samopinias pri la jena afero: la vorto “rondo” ne estas taŭga por nomi la sonĝitan urbon, ĉar ĝi havas propran signifon en la internacia lingvo. Laŭ la Reta Vortaro, rondo estas “io pli-malpli samforma kiel cirklo” aŭ “aparta aro da homoj, kunvenantaro, societo”. Do, kia similaĵo ekzistas inter la e-vorto “rondo” kaj la vera, origina nomo de Ronda: “inter montoj”?

La arundanoj ne povas trovi la animon de nia urbo en la vorto “rondo”, sed male Arunda estas tiu konata nomo, kiun ni kutime aŭdis en la lernejo, je la lecionoj pri Historio, ĝi estas la antikva “animo” de Ronda.
Nu, loĝantoj de Ronda, la arundanoj (fakte "arundenses" hispan-lingve), apogas Arundon kiel esperanta nomo de Ronda, la malnova Arunda, anstataŭ Rondo.

"Mi serĉis ĉie la sonĝitan urbon
kaj finfine mi trovis ĝin en Arundo."

"Estis mirinda sukceso esti renkontinta Arundon,
kie sin resumis ĉiuj aferoj, kiujn mi deziris."

Rainer Maria Rilke,
germana poeto (1.875-1.926)

Buŝa impulso

2006-05-13T19:07:00.001+02:00

Mi tute ne ŝatas la kafon, kvankam mi provis gustumi ĝin kun multo da lakto kaj da blanka sukero, sed... pa! Tial mi ŝanĝis ĝin en alian trinkaĵon dum miaj horoj je studado, ĉar, ĉu vi ne aŭdis pri teorioj de Sigmund Freud, patro de Psikanalizo?
Iu el ili temas pri la buŝa instikto: samkiel la beboj volas mordeti aŭ suĉi ion por trankviliĝi (jen suĉilon, jen propran fingron, ekzemple) same la pliaĝuloj bezonas havi ion buŝe kiam ili nervozas, foje cigaredon, foje ĉokoladon, trinkaĵon, manĝaĵon, ktp...
Tial nuntempe mi multe trinkas teon: ruĝan, nigran, verdan, kun mielo, kun bruna sukero, kun melaso... Sed fine mi estas andaluzia kaj post multaj jarcentoj estas ankoraŭ famkonata la teo preparita per al-andalusa stilo, do...

Ho, antaŭ ke iu volu ŝerci pri mia taso, mi devas rimarki, ke ĝin al mi donacis mia kara frato pro unu el miaj naskiĝtagoj, do... ŝercoj for!

Ĉio estas kolora

2006-05-13T18:16:00.001+02:00

Jen la printempo, kiu ĝoje kaj bele koloras ĉiun straton, ĉiun ĝardenon, ĉiun maten-ĉielon... Kaj la etaj insektoj zumas inter la floroj kreskantaj ĉie dum mi laboreme studas ĉe mia dormoĉambro, sub la lampo-lumo.

La naturo kaj la vivo vekiĝas post la vintro, sed mi ne povas ĝui tion, ĉar mi devas studi por sukcese trapasi miajn venontajn ekzamenojn.

Kiu diris, ke la vivmaniero de la studentoj estas facila? Estas vere malfacila vidi papilion trans la fenestro kaj ne povi iri en iun parkon por rigardegi la bluan ĉielon dum la tuta vespero.

La vento estas malvarmeta kaj ludas per mia hararo, sed mi devas resti hejme. Ho ve!

La unua fotaĵo montras la fruajn lumojn matene sur la printempaj floroj de strato proksima al ponkto super la rivero.

Sur la dua fotaĵo aperas belega bukedo da freŝaj floroj donacita al mia frato kaj lia amatino pro aĉeti loĝejon.

Pri mia kristana nomo

2006-05-13T16:20:00.001+02:00

La esperanto sin oferas al siaj parolantoj kiel tre utila ilo por la interkomunikado inter homoj naskiĝintaj en malproksimaj lokoj kaj edukitaj en malsamaj kulturoj.
Tielmaniere ni povas lerni multajn aferojn, kiuj eble ŝajnas aŭ ŝajnis strangaj laŭ ni, kaj ni ankaŭ povas kompreni, fariĝi plibonaj, kreski interne...
Pere de la internacia lingvo, kaj dank’ al ĝi, mi konis multajn belajn kaj mirindajn personojn, kiuj montris al mi sian mondon, fore de mia rigardo.

Iam pola esperantisto diris al mi: “Mi ne aŭdis vian nomon antaŭe, ĝi ŝajnas araba”. Kompreneble mi respondis: “Ĉar ĝi estas arabdevena”.
“Do, ĉu vi estas islamana?”, demandis li.
Tio surprizis min, ĉar mia nomo estas ordinara en hispanparolantaj landoj kaj ĉiuj scias (aŭ almenaŭ mi kredis tion), ke la hispandevena kulturo estas ligata historie al Kristanismo, precipe al la Katolika Eklezio.
Kaj vi povas rimarki al mi: “Sed Fátima estas arabdevena”. Jes, fakte ĝi estas islama, ĉar tielmaniere nomis la filino de Mohamedo, la profeto kaj fondinto de Islamo.
Sed, ĉu vi volas legi mallongan kristanan rakonton? Nu...

Dum la jaro 1917, Fátima estis malkonata urbo de 2.500 geloĝantoj, 130 kilometroj norde de Lisbono, ĉefurbo de Portugalio.
La 13-an de majo, Lúcia dos Santos kaj ŝiaj gekuzoj, Francisco kaj Jacinta Marto, 10, 9 kaj 7-jaraj paŝtistoj, troviĝis kun la brutaro de siaj gepatroj en Cova da Iria, valo fore de Fátima je tri kilometroj pli-malpli.

La tri paŝtistoj el Fátima

La geinfanoj rakontis al homoj de la vilaĝo, ke sur verda kverko ili vidis belan sinjorinon banitan de hela lumo, kiu sin presentis kiel la Patrino de Dio, tio estas Virgulino Maria, patrino de Jesuo el Nazareto.
La marianaj aperoj okazis la 13-a tago de ĉiu monato ĝis oktobro kaj la Sinjorino parolis kun Lúcia, dum Jacinta aŭskultis kaj Francisco nur vidis la mildan vizion. Ŝi parolis pri konverto kaj savo, pri la vojo al Ĉielo, pri paco sur la tero, petis la preĝon de la Rozario, rivelis tri gravajn sekretojn pri la Homaro...
Ekde tiam Fátima fariĝis loko de pilgrimado por la Kristanaro kaj la Katolika Eklezio kristanigis ĝian nomon por la kristaninoj.

Nia Sinjorino el Fátima

Ĉar, kiel tradicia marianakanto diras:

La 13-an de majo,
Virgulino Maria
malsupreniris de Ĉieloj
al Coba de Iría...

Kial vi timas min?

2006-02-20T15:09:00.001+01:00

Kial vi ne volas, ke mi parolu?
Kiujn vortojn vi timas?

Kial vi ne rigardas min sur miaj okuloj?
Kio estas tio, kion vi timas ene de ili?

Kiam vi teksis tian vindaĵon
por silentigu mian buŝon,
por blindigu min?

Kial vi desegnis tian krucon sur mia frunto?
Kial vi deziras silenton por mi?

Kion mi faris?
Kion mi diris?
Kion mi sentis?

Kio estas tio, kion vi tiom timas en mi?
Ĉu miaj paroloj, miaj pensoj, miaj sentoj?

Mia vivo estas mia,
nek via, nek de alia, de iu alia.
Mia menso estas mia,
mia korpo estas mia.

Rigardu al mi sur miaj okuloj.
Aŭskultu miajn vortojn.
Kial vi timas min?

Mi ne pardonpetos vin pro esti virino,
pro pensi libere, pro vivi libere.

Sed ne timu
pro ke mi malfermis miajn okulojn.
Ne timu, mi petas,
pro ke mia animo estas libera...
ĉar ĉiam ĝi estis, sed vi blindas.

Bildo pentrita de John William Waterhouse (1849-1917), angla-itala pentristo

Metalize

2006-02-02T23:47:00.000+01:00

Ĉu iu ankoraŭ dubas pri kiom da talento kaj beleco gardas Ronda?
Nu, mi tute ne!
Fakte mi ĵus konis rondanan kaj profesian muzik-grupon, kies nomo estas Metalize kaj kiu agrable surprizigis min. Ĝia muzik-stilo povas esti nomata kiel “peza metala”, kvankam mi ne scias ĉu mi ĝuste tradukis en Eo-n el la angla esprimo “Heavy metal”.
Musklakante sur la ĉi-malsupran bildon, kiu apartenas al ĝia lasta KD, vi vizitos ĝian retpaĝaron. Tie vi trovos multajn aferojn pri la grupo, ĝiaj membroj, ĝiaj koncertoj, fotaĵoj, kantaĵoj, forumoj, ktp., sed nur hispanlingve, mi bedaŭras!

Neatendite unu el ĝiaj anoj volas lerni esperanton kaj... se vi estas rondano kaj scivolas pri la internacia lingvo de Zamenhofo, al kiu vi demandis? Kompreneble! Jen mi kaj la unua e-kurso en Ronda! Bonvole ne aplaŭdu, tio ne estas necesa! ;-P

Pasint-nokte neĝis

2006-01-29T12:04:00.001+01:00

Jen tiu bildo, kiun mi trovis ĉi-matene kiam mi malfermis la fenestron de mia dormoĉambro

Ronda vintras!

Hodiaŭ frostas en Ronda, sed la neĝo jam komencis fali el la branĉoj de la arboj kaj el la tegmentoj de la domoj.

Ekzamenoj

2006-01-28T21:28:00.001+01:00

Finfine mi komencis miajn ekzamenojn pri Socia Laborado la pasintan 23-an de januaro. Ĝis nun mi nur scias certe ke mi sukcese trapasis tiun, kiu temis pri Baza Psikologio.
Ĉi-semajnojn mi trinkas kafon ĉiumatene, kies gustumon mi vere malŝatas, por ne ekdormi dum mi studas kaj fali sur la folioj de la libroj, inter literoj kaj datoj...

Ronda ne estas sufiĉe granda urbo por havi propran universitaton, kvankam ĝi estas la ĉefurbo de la samnomata montaro... Bone, mi ne protestos rilate al tio, ĉar se mi farus male la amato de mia plej intima kaj kara amikino, Inma, dirus al mi denove: "Vi estas protestema!"...
Do mi ne protestos, kvankam la loĝantoj de la rondana montaro, kiuj studas pere de la nacia universitato en distanco (kiel mi mem), ne povas fari siajn ekzamenojn ĉe propra domo de la universitato en Ronda. Kompreneble ni devas veturi ĉiutage dum preskaŭ du horoj je veturado por trapasi niajn ekzamenojn en Malago kaj poste reveni hejmen por plue studi.
Sed, atentu! Mi ne protestis!

Mi ne havas kondukpermesilon,
do mi veturas per buso kiel tiu surfote

Murdo en Ronda

2006-01-28T13:18:00.000+01:00

Hieraŭ vespere 26-jaraĝa knabino sidas en kafejo kun amikino, apud tiu parko, kiun mi fotis iam pasint-jare kaj kiu estas la plej granda kaj famkonata de Ronda. Ŝi atendis ĝustan horon por eniri en sian laborlokon.
Subite ŝia ekskoramiko, 32-jaraĝa policano, kiun ŝi forlasis antaŭ tri monatoj, aperis en la kafejo kaj petis ŝin ke eliru al strato kun li por trankvile babili. Ŝi neis kaj ambaŭ disputis perforte.
Finfine ŝi akompanis al li ĝis lia veturilo por finigi diskuton fore de strangaj oreloj. Kaj tiam li pafis dufoje sur ŝi. Poste li eliris el la veturilo, sed revenis por pafi ŝin kvarfoje plu antaŭ mortpafis sin mem.
La plej malnova amiko de mia frato staris sur tiu strato, do li aŭdis la pafojn kaj, kiam li tornis sin, ankaŭ povis vidi... Li konis ŝin, ankaŭ mia frato... Kaj ankaŭ mi...
Ŝi loĝis en apuda strato, trans la katolika preĝejo de mia kvartalo, sed ni ne povos vidi ŝin plu surstrate...

Eble la legantoj de miaj e-blogoj jam rimarkis ke min plaĉas trovi kantaĵojn por ĉiu okazo. Nu, ĉi-foje mi memoras tiun verkitan de Sergio Contreras, kiu diras: “Ĉu vi ĝuis tion, patrinfikulo? Pardonon pro tia esprimo...”
Mi nur esperas ke, se vere ekzistas Ĉielo kaj Infero, tia viraĉo konsumiĝu per ĉiama fajro.

E-kurso en Ronda!

2006-01-14T23:22:00.001+01:00

La ĉi-malsupra fotaĵo montras reklamilon, kiu anoncas la baldaŭan komencon de esperanto-kurso en Ronda la venontan 14-an de februaro. Ĝi estos la unua e-kurso ĉi tie!

Por organizi ĝin mi parolis eĉ kun urbkonsilanto de la rondana komunumo kaj finfine mi povos instrui esperanton dum tute oficiala kurso pere de metodo sendita al mi far la Andaluza Esperanto-Unuiĝo kaj apogita de la propra Delegitaro de Junularo de Ronda.

Kaj jen unu el la libraj ekzempleroj, kiujn la tre malavara kaj helpema Andaluza Esperanto-Unuiĝo sendis al mi por distribui ilin dum la e-kurso inter la gelernantoj. Ĝi estas esperanta versio pri unu el la juveloj de la andaluza literaturo: “Bodas de sangre” (“Sanga nupto”), dramo verkita je 1933 de Federico García Lorca, la universala poeto.

Kompreneble mi tuj legis ĝin kaj la tradukado multe plaĉis kaj kortuŝis min pro ĝia beleco. Elhispanigita de Miguel Fernández por la Andaluza Esperanto-Unuiĝo kaj la Hispana Esperanto-Federacio.

Seat Ronda

2006-01-07T19:44:00.000+01:00

Jen la "Seat Ronda", promenante sur la sablo de la plaĝo kune kun du rondanaj rajdantoj. Per la malnova aspekto de la veturilo, mi povas pensi ke ĝi estis lanĉata antaŭ kelkaj jaroj far Seat, fabriko de veturiloj. Jes, ĝi estis samnomata kiel la urbo, kie mi loĝas, Ronda.
Sed... kial surfote aperas la veturilo apud la bordo de plaĝo, se Ronda estas la ĉefurbo de montaro kaj ĝi estas fore de la maro je ĉirkaŭ du horoj per veturado?
Enigmoj de la reklamoj, ĉu?

Bondezirojn por la nova jaro

2006-01-01T18:45:00.000+01:00

Mi deziras al tiuj legantoj de tiu ĉi e-blogo kaj al ĉiuj esperantistoj feliĉon, amon, bonsanon, sukcesojn kaj multajn belajn aĵojn dum la nova jaro.

"Zaragozana kalendaro",
kiu estis fondata de Mariano Castillo y Ocsiero,
hispana astronomiisto, je la jaro 1840.

Dolĉaĵoj dum la Bona Nokto

2005-12-29T15:35:00.001+01:00

Jes, mi scias ke unu el miaj celoj por la nova jaro estas plibonigi mian nutradon, do mi opinias ke mi devas forgesi pri manĝi ĉiutage dolĉaĵojn, ĉokoladon... Sed nun oni travivas Kristnaskon kaj pere de la religia ekskuzo pri festi la Naskiĝon de Dio sur la tero, oni trouzas alkoholajn trinkaĵojn kaj pezajn kuiraĵojn. Nu, mi ne ŝatas tion, nek trinki nek specialajn manĝaĵojn. Kvankam rilate al la dolĉaĵoj...
Ĉi-supra fotaĵo estis farata de mia frato la pasintan Bonan Nokton, la 24-an de decembro.

Dum la nova jaro mi volas...

2005-12-29T14:54:00.000+01:00

Je la lasta nokto de la jaro laŭ la kristana kalendaro, antaŭ la meznokto, oni kutimas promesi celojn por plenumi dum la venonta jaro, kiuj plibonigos sin iumaniere.
Jen kelkaj el miaj celoj por la nova jaro:

-Lerni kuiri iom... Tio estos tre grava kiam mi vivos fore de mia patrino.
-Esti pli afabla kun tiuj junuloj, kiuj provus amindumi min.
-Ne koleri kontraŭ tiu, kiu flatus min antaŭ ekkoni mian personon.
-Kombi mian longan hararon ĉiutage, kvankam iu dirus: “Ĉu vi ne kombis vin hodiaŭ? Mi tute ne rimarkis tion!”.
-Ne forgesi miajn geamikojn... nek iliajn naskiĝtagojn.
-Ne permesi al unu el miaj amikinoj renkontiĝi kun mi kiam ŝi malgajas kaj forgesi min dum la ĝojoj.
-Montri mian amon al mia patro pli ofte.
-Ne paroli al mia patrino pri miaj religiaj ideoj, kiuj maltrankviligas ŝin. Tio estos tre, tre, tre malfacila.
-Ne kredi, ke mi konas la respondon por ĉiu demando de la Homaro. Se iu ne pensas same kiel mi, tio ne signifas ke li malpravas, sed ke lia opinio estas malsama.
-Zorgi pri mia korpo, kiun mi ĉiam forgesas. Ekzemple sportumi anstataŭ resti antaŭ la komputilo aŭ manĝi sanigajn manĝaĵojn anstataŭ dolĉaĵojn.
-Lasu mian fierecon pri Andaluzio kaj memori, ke ĉiu loko en la mondo estas bela iumaniere.
-Ne forgesi Andaluzio-n, ĝian kulturon, ĝian popolon, nek ĝiajn problemojn.
-Skribi multe, ĉar verkaĵo estas iom da inspiro kaj multo da laboro.
-Lerni kaj instrui.
-Serĉi ekvilibron inter mia koro kaj mia menso.
-Fortikigi la fundamenton de mia animo por ke ĝi iutage estu bela kaj saĝa.

Kristnaskaj ornamaĵoj

2005-12-24T11:24:00.001+01:00

La ruĝaj floroj de Pasko anoncas la alvenon de la Kristnasko kaj la korbo da dolĉajoj pretigas niajn stomakojn por la abundaj manĝaĵoj, kiujn mia patrino kuiros por la Bona Nokto, ĉi-nokte, la 24-an de decembro. Post la noktomanĝo ni iros en la preĝejon por aŭskulti la meson de la dekdua horo, tio estas la "Meso de la Koko", por festi la naskiĝon de la Filo de Dio laŭ la katolika kredo.

Mi konis tiun kutimon rilate al la ornamado de la kristnaska arbo pere de iu usona filmo, ĉar dum mia infanaĝo mia familio ne sciis pri tio. Fakte ni havis iujn ornamaĵojn, kiu estis certe por arboj, sed ni ne scias tion kaj ni uzis ilin sur la muroj. Tiu eta kristnaska arbo, kiu aperas surfote, montras iujn el tiuj ornamaĵoj de mia infanaĝo: la flava sonorilo kaj la orkolora koro. Finfine ili trovis sian lokon.
La portreto montras miajn nevinojn dum fotaĵo en la lernejo. Surfote Alicia, la plej juna el ambaŭ, aperas maldekstre kaj Lucía dekstre.

Kaj jen la kialo de nia nescio pri la kristnaskaj arboj dum mia infanaĝo. En Hispanio oni kutimas konstrui malgrandan reprezentadon de tiu biblia sceno, kiu parolas pri la naskiĝo de Jesuo dum la vojaĝo de lia patrino kaj ŝia edzo al Betlehemo. Vi povas legi pri tio musklakante sur ĉi tiu ligilo al la Evangelio laŭ Sankta Luko.

Dia anĝelo anoncis al la paŝtistoj, ke la Reĝo de la Judoj naskiĝis proksime de la urbo de Betlehemo kaj ke Li kuŝis en staltrogo por esti adorata de ili kaj de tri saĝaj astronomiistoj, kiuj alvenis de ie en la Malproksima Oriento. Surfote aperas du el tiuj saĝuloj, kiuj rajdas per kameloj, unu el ili sur la ponto.

"Sonu ĝoje la kantaĵojn de mia popolo
kaj vivu la Filo de Dio,
kiu naskiĝis dum la Bona Nokto."

Fragmento de kristnaska popol-kanto en Hispanio

Bondezirojn

2005-12-23T10:36:00.000+01:00

Mi deziras gajan kaj belan Kristnaskon
por ĉiuj kristanaj esperantistoj
kaj por ĉiuj tiuj loĝantoj en landoj kun kristana tradicio.

Malnova fotaĵo pri Ronda sub la vintra neĝo,
kiun mi trovis sur tiu ĉi retpaĝaro hispanlingva pri rondanaj bildoj.

La Ĉiela Paradizo

2005-12-08T00:15:00.001+01:00

La pasintan lundon matene mortiĝis la patro de junulo tre konata de mi, preskaŭ amiko, post subita kaj fulma cerba infarkto. Dum tiaj situacioj min plaĉus sekvi iun el tiuj organizitaj religioj por kredi je belega kaj paca Paradizo, je justa kaj amema dio. Tiumaniere mi povus provi trovi en tiuj silentaj preĝejoj lumigataj de flavaj kandeloj la respondojn pri multaj strangaj demandoj... Kie troviĝas tiu homo nune? Ĉu sukcesos preĝoj kaj mesoj laŭ la katolika kredo por lia ĉiama animo kaj por la dia pardono pri liaj teraj pekoj?

Sed mi ne scias pri tio, kion mi povus kredi.
Ĉar ne ekzistas vojo, oni faras vojon paŝante...

La malpermesata danco

2005-12-07T12:15:00.000+01:00

Ĉu vi memoras la lambadon? Ĉu tiu brazildevena danco atingis vian landon?
Dum la komenco de la naŭa jardeko de la pasinta jarcento tia danco estis en modo en Hispanio per la sukceso de ununura kanzono. Fakte la hispanoj kutime kredas ke “La Lambada” estas simple tiu kanzono, ili ne scias ke tio estas danca stilo. Ĝi estis ludata de la pariza muzik-grupo, Kaoma, fondita de brazilaj enmigrintoj.

Tiam mi estis infanino, do mi neniam dancis ĝin. Sed mi povis vidi per la televido la brazilajn dancistojn, kiuj multe skandalis la hispanojn per la mallongaj jupoj de la virinoj kaj per tia maniero kiel la junulinoj tuŝis la korpon de la viroj dancante.
Mia patrino ne volis ke mi spekti tian dancadon, ĉar, kiam la belulinoj turniĝis, ŝiaj etaj jupoj leviĝis kaj ili montris siajn tangaojn. La problemo estis la jena: ni ankoraŭ ne konis tiun subvestaĵon, do ni kredis ke ili ne vestis kalsonon.
Sed subite la kanzono de Kaoma silentiĝis kaj ni forgesis tiun dancan stilon.

Iam dum amika kunveno mi serĉis inter malnovaj kanzonoj kaj surprize mi trovis la lambadon de Kaoma. Kompreneble mi tuj demandis: “Kiu volas danci kun mi?”, sed la knaboj rigardis min kiel se mi freneziĝus kaj iu el ili diris: “Ĉu la lambado? Tio estas malpermesata danco.” Mi respondis: “De kiu malpermesata?”.
Do mi prenis la manojn de unu el miaj amikoj dirante: “Mi montris al vi la bazajn paŝojn de la danco, ĉu?”. Li kapjesis, sed kiam mi diris: “Malkunigu viajn gambojn por ke mi povu meti unu el la miaj inter ili...”, li ruĝiĝis kaj ne volis sekvi miajn konsilojn.
“Ĉu neniu kuraĝas danci kun mi?”, mi demandis, sed miaj amikinoj ankaŭ hontis pri tiu ideo. Finfine mi devigis unu el miaj amikinoj stari antaŭ mi kaj mi provis instrui al ŝi kelkan dancajn paŝojn. Ŝi permesis al mi, kvankam ankaŭ hontis.
Ĉu la hispanaj junuloj hontas aŭ ĉu ili ankoraŭ timas ke virino regu la dancon?

Mi ne estas brazila dancistino, do por kurbigi tielmaniere mian dorson mi devas apogi unu el miaj gamboj sur la kokso de tiu, kiu dancas kun mi. Sed... kial la junuloj timus pri tio?

27 jaroj de Konstitucio

2005-12-06T23:01:00.001+01:00

La aktuala Hispana Konstitucio estis ratifata de la libera popolo
per referendumo dum la sesa de decembro de 1978.

Surbilde Johano Karlo la 1-a, aktuala reĝo de Hispanio, subskribas la Hispanan Konstitucion, la 27-an de decembro de 1978. Apud la gereĝoj aperas ilia nura malina filo, la princo Filipo, heredonto de la hispana krono.

Antaŭ la apero de la Konstitucio de 1978, Hispanio suferis Enlandan Militon (1936-1939) kaj faŝistan diktaturon (1939-1975).
Poste la lando travivis la transiron al demokratio per forgeso kaj pardono al faŝistaj, konsento pri la daŭra kondamno al la antikvaj respublikanaj soldatoj kaj la silento pri ilia memoro.

"En la rivero sinkis la italaj standardoj
kaj sur la ponto nur restas
tiuj, kiuj estas respublikanaj!"

"En el río se han hundido
las banderas italianas
y en el puente sólo quedan
las que son republicanas..."

Malgranda fragmento el popol-kanto de la respublikana bando
dum la Hispana Enlanda Milito

Ĉu virino reĝos la hispanan reĝlandon?

2005-11-19T16:38:00.001+01:00

Mi havas historian memoron.
Eble tial mi profunde respektas la aktualan reĝon de Hispanio, Juan Carlos I de Borbón, kvankam mia politika pensmaniero estas respublikana. Nu, mi opinias ke la rolo kiel reĝo de Don Juan Carlos I estis tre grava dum la transiro de la diktatora reĝimo de Franko ĝis la demokrata sistemo. Sed mia opinio ankaŭ estas ke nuntempe la monarĥio estas arkaika kaj senutila por parlamenta reĝimo.

Kronado de Don Juan Carlos I dum la 22-a de novembro de 1975

Malgraŭ ke la Leĝo pri la Posteŭlo en la Ĉefeco de Ŝtato (1947) diris ke la Ŝtato fariĝis Reĝlando, Fransisko Franko, kiel “savanto de la patrujo” ne volis redoni la monarĥion post venki la laŭleĝan Respublikon dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939).
La 21-a de julio de 1969 la faŝista diktatoro, generalo Franko, nomis finfine al Johano Karlo sia posteulo rilate al la Ĉefeco de Ŝtato per la titolo de Reĝo de Hispanio, tielmaniere la ŝtato fariĝis reĝlando denove.
Sed la juna Johano Karlo devis atendi ĝis la 22-a de novembro de 1975 por esti kronata kiel Reĝo de Hispanio, post la morto de la malsana diktatoro antaŭ du tagoj, je la 20-a de novembro.

La figuro de la reĝo en Hispanio estas ankoraŭ tre valorata, tial mi kredas ke mi ne povos vidi iam la abolicion de la monarĥio. La pasinta 31-a de oktobro (la lasta tago de la jaro laŭ la pagana kalendaro), naskiĝis la unua filino de la geprincoj, kiu estas la dua membro en la krona heredo, malantaŭ sia propra patro, kaj la sepa avino de la gereĝoj. Se la geprincoj ne havus filon, ŝi povus reĝi iutage la reĝlandon. Nekomprenebla laŭ mi...

Sur la ĉi-supra fotaĵo vi povas vidi la estontajn reĝojn de Hispanio dum sia religia edziĝo je la 22-a de majo de 2004. Li, Felipe de Borbón, estas la aktuala princo kaj ŝi, Letizia Ortiz, kiu antaŭe estis televida ĵurnalisto, estas nune la princino kaj la ĵusa patrino de tiu bebino, kiu eble reĝos la hispanan reĝlandon.

Rondana preĝejo

2005-11-15T19:32:00.001+01:00

Sur la ĉi-supra bildo vi povas vidi iom da la fasado de la Monaĥinejo de la Senŝuaj Karmelaninoj en Ronda, suda Hispanio. Tiu estas religia ordo fundita de Sankta Johano de la Kruco (1542-1591) kune kun Sankta Terezo de Avila (1515-1582), hispanaj sanktuloj por la Katolika Eklezio.
Jen du maljunulinoj vizitante la preĝejon por aŭskulti la unuan meson de la tago.

Ridetu bonvole...

2005-11-14T22:12:00.000+01:00

Ridetu, kvankam ĝi estus malgaja rideto,
ĉar pli malgaje ol la malgaja rideto
estus la malgajeco de ne scii rideti.

"Sonrisa II" pentrita de Meridy Volz

Ĉu vi jam "vidis" esperanton?

2005-11-10T18:50:00.000+01:00

Ĉu vi jam spektis unu el la programoj de la unua televidkanalo tute esperant-lingve per interreto?
Vi povas trovi ĝin musklakante ĉi tien, sed se vi ankoraŭ ne scias pri kio mi parolas, nu, mi kopiis la jenan informan artikolon el la retpaĝaro de la kanalo:

Unua televidkanalo en Esperanto premieras en interreto

Kiam la entreprenisto Flavio Rebelo, el la urbo São Paulo, Brazilo, diris al la mondo, ke li lanĉos televidkanalon tute en la lingvo Esperanto, liaj konatoj diris al li, ke li freneziĝas. Sed ekde la lasta sabato (la 5-an de novembro), la unua televidkanalo en Esperanto – Internacia Televido (‘Internacia Televido’ [nacilingve]) – estas spektebla de retuzantoj en la tuta mondo.

Internacia Televido estas la unua interreta televido kun tutmonda publiko. La televidkanalo prezentas variajn programojn, uzante la teknologion de radio, televido kaj interreto. Inter la programoj de Internacia Televido estas ĵurnalismo, dokumentarioj, intervjuoj, muziko, kino, ekzotaj kulturoj kaj turismo. En ĝia retejo (http://internacia.tv), eblas havi informojn en pluraj lingvoj pri la televidkanalo kaj pri la lingvo Esperanto.

La televidkanalo en Esperanto estas rezulto de du-jara projekto, farita de brazila entrepreno CIDKON, kiu ankaŭ administras la plej grandan interretan portalon en la lingvo Esperanto – Gxangalo.com (‘ĝangalo’, en Esperanto [‘ĝangalo’ nacilingve]). Kun dekoj da kanaloj, pli ol 100 mil vizitantoj monate kaj pli ol 2 milionoj kaj duono da paĝlegoj [‘pageviews’], Gxangalo.com malfermis em interreto la vojon por profesiaj servoj en la lingvo Esperanto. La portalo estas aktualigita ĉiutage kun noticoj el la tuta mondo, artikoloj, videoj, blogoj, videoludoj, fotoblogoj kaj forumoj, ĉio en la lingvo Esperanto.

Esperanto estas nuntempe lingvo plene disvolviĝinta, kun aktiva komunumo tutmonda, kiu pli kaj pli uzas interreton kiel sian ĉefan komunikilon por amikeco kaj negocoj. Ekzistas sufiĉe granda kvanto da parolantoj de Esperanto en Eŭropo, kaj en landoj tiel malsamaj, kiel Ĉinio, Brazilo, Rusio, Usono, Japanio kaj Irano, inter multaj aliaj. Esperanto estas libere uzata de retuzantoj per programoj kiel ICQ, IRC kaj PalTalk, kaj la retejoj en Esperanto kalkuliĝas je centmiloj.

Inter la parolantoj de Esperanto, estas ofte menciitaj de la internacia gazetaro la Nobel-premiiton pri Ekonomio Reinhard Selten; la tutmonda ĉampionino pri ŝako en 1996 Zsuzsa Polgár; kaj Tivadar Soros, patro de la megainvestanto George Soros. La tutmonde konata itala verkisto Umberto Eco subtenas publike la uzadon de Esperanto kadre de Eŭropa Unio, kaj eĉ verkis libron pri la temo, kun la titlo “Serĉe de la Perfekta Lingvo”.

La entreprenisto Flavio Rebelo, ĉefdirektoro de CIDKON, estas plenfida pri la perspektivoj de siaj negocoj en Esperanto. Kun sia portalo Gxangalo.com, kaj nun kun la televidkanalo, la brazilano diras, ke la respondo de la merkato superis tion, kion li atendis. “Estas merkato por servoj en Esperanto en interreto, kiu konsistas el miloj kaj miloj da homoj el pluraj landoj. Kaj ni ekokupas ĉi tiun niĉon de merkato”.

“Estas la renesanco de Esperanto, kiel internacia lingvo, pere de interreto”, diras Flavio Rebelo, “La lingvo, post pluraj jaroj da stagneco, revenas nun al rapida disvastigado dank’ al miloj kaj miloj da junaj retuzantoj, kiuj lernas ĝin rekte en interreto. Temas preskaŭ pri ‘paralela mondo’, en kiu la tutmondiĝo okazas laŭ persona nivelo. La problemo estis tio, ke estis malfacile por tiuj, kiuj ne konis la lingvon, vidi kia estas ĉi tiu mondo, kiu funkcias en Esperanto. La portalo Gxangalo.com, kaj nun Internacia Televido, la televidkanalo en Esperanto, ŝanĝis ĉion ĉi”.

Do, parolu, aŭskultu kaj nun ankaŭ spektu esperante!

La celo de la internacia lingvo

2005-11-10T14:37:00.000+01:00

Mi persone opinias ke sur ĉi-supra bildo,
kiun mi trovis iupaĝe de la interreto,
ni povas vidi la plej gravan kaj belan celon de la esperant-lingvo:
la kompreneco inter malsamaj popoloj.

La vero estas tie ekstere

2005-11-04T15:20:00.001+01:00

Eble vi spektis iufoje tiun famkonatan televidserion el Usono, verkita de Chris Carter, kiun ĉefrolulis David Duchovny kaj Gillian Anderson kiel la federaciaj agentoj Fox Mulder kaj Dana Scully. Ĝi nomiĝis “Dosieroj X” (“The X Files” anglalingve”) kaj temis pri la esplorado de sekretaj kazoj rilate al paranormala aktiveco, kiujn la usona registaro silentigis por kaŝi ekzemple la vizitojn kaj ĉeestojn sur la tero de eksterteranoj.

La specialaj agentoj Mulder kaj Scully en "Dosieroj X"

Antaŭ kelkaj semajnoj mia frato, kiu ŝategis tiun televidserion, komencis aĉeti kolektadon pri ĉiuj ĝiaj ĉapitroj, ekde la jaro 1993 ĝis 2002. Mi devas konfesi ke mi neniam antaŭe spektis ĝin, kiam la serio aperis en la hispana televido, sed nuntempe mi plezure spektas ĉiu-dimanĉe du ĉapitrojn tute sole ĉe mia doma salono mallumigita pere de la fermitaj fenestroj. Kaj subite aperas fantomo aŭ eksterterano sur la televidaparato kaj mi kovras miajn okulojn per miaj manoj!

Mi volas kredi...

Ĉu la registaroj kredas je la eksterterana vivo?

Ĉu la eksterteranoj kredas je la teraj homoj?

Ĉu la eksterteranoj kredas je si mem? ;-P

*****
Ekzistas multaj mondoj kaj ili loĝas ĉi tie...

Rondana tagiĝo

2005-11-01T21:27:00.001+01:00

La montoj vekiĝas...

Mondcivitanaj okuloj

2005-10-28T12:12:00.001+02:00

Ĉu vi povus diri tiun rason, al kiu mi apartenas?
Per tiu demando, mi rememoras tiun malnovan kanzonon, kantita de la loĝantoj el la vilaĝoj de tiuj montoj, kiuj ĉirkaŭas Ronda-n, mia malgranda urbo. Ĝi estis uzata de la junuloj por amindumi kaj enamigi la knabinojn kaj ĝi diris komence: “La montaron mi trairas ĉiunokte por vidi viajn maŭrajn okulojn, rondanino mia”.
Ĉu maŭraj okuloj?

Kvankam ofte la nekonataj parolas al mi angla-lingve, ĉar ili pensas ke mi estas eksterlanda turistino, kiu venas en Hispanion de iu norda lando.
Iuj anoj el mia patrina familio ŝajnas kaleoj, tamen ili ne estas, ili estas "kastiloj" ("ne-ciganoj")... Kvankam ankaŭ ne ili estas vere kastiloj (loĝantoj el Kastilio), sed andaluzoj. Ĉu vi povus diri tiun rason, kiu estas la andaluzoj? Nu, mi estas andaluza.
Al mia patra avo oni nomis dum la Hispana Enlanda Milito per "la germano", ĉar li estis tre alta kaj blonda...
La avo de mia patrino estis ruĝhara kaj liaj okuloj estis verdaj kaj helaj. Do, "Li ŝajnas irlandano" oni diris.
"Via haŭto estas blanka kiel la lakto kaj via hararo estas nigra kiel la karbo", la najbarinoj diris al mia fratino, "Vi ŝajnas kordova!".
"Ho, kia bela vi estas!", ili diris al mia frato, "Vi ŝajnas maŭra!".
"Kia ŝajnas mi?", mi demandis.
"Ĉu vi?", pripensis ili, "Vi ŝajnas angla!".
"Ĉu? Kordova, maŭra, angla, kalea, germana, irlanda... Kiu estas la raso de mia familio?"
"Vi estas andaluzaj, do hispanaj..."
"Mi ne demandas pri la nacio, sed pri la raso..."
"Scivolema, ĉu? Do, demandu al via patrino!".
Kion respondis al mi mia patrino? La jenon: "Mi ne scias... Ĉu tio gravas?".
Ho, mia patrino! Kia saĝa!
Do, mi ne scias mian rason, ĉar mi apartenas al ĉiuj rasoj. Ja mi estas andaluza... kaj mia rigardo estas mondcivitana.

Papilioj, papilioj

2005-10-27T21:03:00.000+02:00

Musklakante ĉi tien, vi povos viziti
la kolektadon de e-poemoj pri papilioj de la esperantisto Cezar.

Se vi, kiel mi mem, ŝatas la papiliojn,
verŝajne tiu retpaĝo multe plaĉos vin.

La ĝardeno de la princino

2005-10-27T10:36:00.001+02:00

Ŝia koro estis sekreta ĝardeno kun tre alta ĉirkaŭmuro...

William Goldman
"La fianĉita princino"

"El jardín del autor" de José Benlliure Gil (1855-1937)

Kiseto

2005-10-27T10:25:00.001+02:00

Jes, ĝi ne estas bona fotaĵo, mi samopinias... Sed sur ĝi vi povas vidi, pli-malpli, kiam mia patrino kaj mi kisetis nin. Mi amegas mian belan panjon!

Floro kaj papilio...

2005-10-26T21:14:00.001+02:00

Tiu strato havas domon kaj ĝardenon,
kie loĝas la plej bonodora flor'.
Tiu flor' en mian koron metis ĉenon,
kaj ne plu mi sukcesos flugi for.

Kvankam vi bone flugas, papilio,
mi ne lasos, ke vi reflugu for,
ĉar mi vidis vin kaj amis vin pro tio,
ke vi estas por mi fluganta flor'.

Fonto: KD Rapida Vojo - al Legado kaj Kanto.
Kantistoj: Joel de Castro kaj Franca Fenati.
Teksto: Sylla Chaves.

La biblioteko

2005-10-26T16:05:00.001+02:00

Sur tiu fotaĵo vi povas vidi la Domon de la Kulturo, kie troviĝas la ununura publika biblioteko de Ronda ĉe malgranda ĉambro de la unua etaĝo. Tie estas la loko, kien mi iras ĉiutage por studi.

Lerni kaj instrui

2005-10-26T10:05:00.000+02:00

Kiam naskiĝas, neniu scias kanti... krom la najtingaloj.

Do, lernu kaj instruu!

Ostoj de sanktulo

2005-10-25T23:30:00.001+02:00

Laŭ la katolika kalendaro, la unua de novembro de ĉiu jaro estas la Tago de Ĉiuj Gesanktuloj. Dum tiu tago la gehispanoj vizitas la tombojn de siaj amataj personoj por preĝi. Fakte dum la tuta monato de oktobro, la tombejoj plenigas je homoj, kiuj la tombojn purigas kaj garnas per multkoloraj floroj.

Tombejo

Antaŭe ĉe la hispanaj monaĥejoj tre bongusta dolĉaĵo estis farata de la monaĥinoj por festi la Tagon de Ĉiuj Gesanktuloj.
Tiu manĝaĵo nomiĝis “osteto de sanktulo” ("huesito de santo" hispan-lingve) kaj ankoraŭ ĝi nomiĝas tielmaniere, kvamkam nuntempe ni povas aĉeti ilin ĉiujare ĉe kukejo ajn kiam la unua de novembro proksimiĝas.
Ĝi estas mola tubo el marcipano farĉita per kremaĵo tradicie, kvankam ankaŭ ekzistas “ostoj”, kies farĉo estas ĉokolado. La marcipano estas dolĉa pasto el migdaloj kaj sukero.
Manĝi tiun dolĉaĵon simbolas ke la vivantoj ne timas la mortintojn kaj eĉ ni nutriĝas per ili metafore.

"Huesos de santo",
tradicia dolĉaĵo en Hispanio dum la oktobra monato

Sed bonvole, dum la unua de novembro, ne forgesu lasi sur la fenestroj de via domo tiujn kandelojn, kiujn vi devos ekflamigi por ĉiuj tiuj personoj, kiuj vi amis, kaj forlasis la mondon de la vivantoj.
Ĉar kiam la noktaj ombroj falas sur la stratoj kaj la sonoriloj de la silentaj preĝejoj anoncas la dek duan horon, la Tago de Ĉiuj Gesanktuloj finiĝos kaj komencos la Nokto de la Fidelaj Mortintoj. Tiam la bedaŭrindaj animoj de tiuj mortintoj, kiuj ne atingis la Pordon de la Ĉielo kaj kiuj atendas ĉe la Purgatorio la dian pardonon pri siaj teraj pekoj, forlasis la tombejon kaj serĉis siajn hejmojn, kie la kandeloj devas brili hele tutnokte por lumigi ilian revenan vojon. Ĉar Dio permesas al ili reveni dum unu nura nokto ĉiujare por rememorigi ĉiujn siajn familianojn ke preĝu por la savo de siaj animoj.
Kaj se dum la Nokto de la Mortintoj la flamo de unu el la kandeloj estingus, multe ĝoju, ĉar tio signifus ke unu el la animoj de la Purgatorio trairis la Ĉielan Pordon.

Kiel mi estas?

2005-10-19T23:07:00.000+02:00

Ne ekzistas sur la mondo, ne, iu pli rompebla ol mi...

Ne ekzistas sur la mondo, ne, iu pli kuraĝa ol mi...

La roza banto

2005-10-19T21:01:00.000+02:00

-Junulo, ĉu vi povus diri al mi kial vi ridas? Ĉu la kialon estas tiu roza banto, kiun mi portas sur mia ĉemizo?
-Pardono, sinjoro, mi ne volus ofendi vin, sed mi opinias ke ĝi estus pli propra ol virinoj, ĉu ne?
-Ĉu vi kredas tion? Tiam, bonvole, permesu min rakonti al vi pri io.
-Akorde.
-Ĉi tiu roza banteto estas la simbolo kontraŭ la mamkancero, tial rememorigi min ĉiutage la du mamojn de mia patrino. Kiam mi estis bebo, ili nutris min per sia dolĉa lakto kaj, kiam mi estis infano, mi povis plori sur ili. Kiom da noktoj mi dormis sur ilia varmo!
-Ĉu via patrino mortis pro mamkancero?
-Tute ne! Tiu estas la kialo por ke mi porti la banton, ĉar ĝi rememorigas al mi ke mi devas danki al Dio pro la sano de miaj patrinaj mamoj.
-Ho!
-Kaj rememorigas min pri mia kara edzino...
-Do, ĉu via edzino mortis pro mamkancero?
-Ne, ŝi bonsanas. Tial mi dankas ĉiutage kaj portas tiun banton, ĉar per siaj mamoj ŝi povis nutri nian filinon antaŭ dudek du jaroj.
-Kaj mi supozas ke vi ankaŭ dankas pro la sano de via filino.
-Ne. Bedaŭrinde mi jam ne povas danki pro ŝi, ĉar ŝi mortis pro mamkancero antaŭ kelkaj monatoj. Kiam ŝi trovis strangan ion sur ŝia mamo, ŝi pensis ke ŝi estis tro juna por suferi pri kancero, do ŝi ne vizitis doktoron...
-Mi bedaŭras!
-Mi rakontas tion al vi por peti vin ke prizorgu tiujn virinojn, kiujn vi amas. Bonvole parolu pri tio al via patrino, viaj fratinoj, via amatino kaj viaj geamikoj... Ne forgesu.
-Sinjoro, ĉu vi povus doni al mi rozan banton por mia ĉemizo?

-19ª de oktobro-

Monda Tago de la Mamkancero

Ĉi tiuj botoj estis farataj por paŝi...

2005-10-16T23:39:00.001+02:00

Finfine la aŭtuno alvenis ankaŭ en Andaluzion kaj ĝi alportis la benatan pluvon kaj iom da malvarmo. Do ni devas malplenigi la ŝrankojn de ĉiu dormoĉambro por ŝanĝi la somerajn vestaĵojn al la vintraj, kiuj estas gardataj sub la litoj...
Kaj ankaŭ kompreneble ni devas serĉi la malnovajn ŝuojn. Sed mi ĉi-jare trovis problemon kiam la unuaj gutoj el pluvo falis sur la stratoj kaj sur mia hararo pasint-semajne. Ĝi estas la jena: ĉi-aŭtuno mi ne havas vintrajn ŝuojn! Mi kulpas, jes...
Pasint-jare mi havis paron, kiun mi aĉetis antaŭ kvar aŭ kvin jaroj, sed dum mi pentris mian lastan pentraĵon, mi malpurigis ilin per farbo kaj mia patrino tuj diris min: “Vi ne uzos tiajn ŝuojn plufoje”.
Nu, mi havis alian paron, kiun mi aĉetis kiam mi aĝis 15-jarojn por festi la Novan Jaron. Ili estas iom rompitaj, kvankam mi ankoraŭ povas uzi ilin... Sed mia patrino denove diris min: “Mi ne volas ke vi uzu tiajn malbelajn ŝuojn!”. Ĉi-foje mi respondis: “Mi ne havas alian paron, panjo!”.
Do, mi havas du parojn da vintraj botoj, sed mi ne havas ŝuojn por paŝi sub la pluvo de aŭtuno nek sur la vintra neĝo.
Ĉu vi antaŭe aŭskultis tiun esprimon, kiu diras “ĝoji kiel infano kun novaj ŝuoj”?

Nu, mi volas miajn novajn ŝuojn!

These boots are made for walkin’...

"Ĉi tiuj botoj estis farataj por paŝi" (Nancy Sinatra, 1966)

La tempo...

2005-10-15T15:40:00.000+02:00

La tempo estas la mova bildo pri la senmova eterneco...

El tiempo es la imagen móvil de la eternidad inmóvil...

Ni vidis nin antaŭe

2005-10-14T12:40:00.000+02:00

-Rigardu tiun helan stelon sur la ĉielo. Mi povis vidi ĝin ĉiunokte elde mia dormoĉambra fenestro.
-Ankaŭ mi elde mia fenestro.
-Tiam, se dum momento niaj rigardoj ĉesis siajn vagadojn sur la ĉielaj stelaroj kaj trovis la saman kaj solan stelon... Tiumaniere ni jam rigardis unu la alian sur la okuloj antaŭ ke ni ekkonu nin.

Ĉu vi ne volas danci?

2005-10-14T10:28:00.000+02:00

Ho, rigardu internen de la sekreta ĝardeno!
Multaj geamikoj vizitis ĝin kaj kelkaj el ili ankoraŭ restas inter la malnovaj arboj, aŭskultante la gajajn birdkantojn kaj la fluantan akvon sur la ŝtona fonto, sub la hela lumo el la suno de la haveno...
Do, mi volus danci...

Bildo por la espero

2005-10-13T20:26:00.000+02:00

Bildo trovita sur la plurlingva retpaĝaro de “Helpante helpi”,
kiun vi povas viziti musklakante sur la jena ligilo.

La ĉi-supra fotaĵo montras sendokumentan enmigrinton, kiu elvenis el iu lando trans Saharo. Li kuŝas sur la sablo el la plaĝo de Tarifo, Kadizo, suda provinco de Hispanio, post longa kaj danĝera vojaĝo tra la maro. Verŝajne li serĉis tiun eŭropan paradizon, pri kiu parolas la amaskomunikiloj.
Sed antaŭ liaj piedoj sen ŝuoj povas tuŝi la malvarma sablo de la plaĝo nokte, la hispana polico arestas lian grupon de malesperantaj enmigrintoj. Same kiel siaj gekunuloj, li multe malvarmas kiam estas kondukata al tero...
Kaj, dum momento, unu el la policistoj forgesas sian uniformon, la antaŭjuĝojn , la rasojn, la strangan nocion pri sendokumentuloj, la mafion, la leĝojn pri enmigrado... Dum momento, la dokumentoj ne gravas... Kaj la juna policisto brakumas la enmigrinton por doni lin iom da varmo per sia propa korpo...
La espero ekzistas ankoraŭ...

Strangaj ideoj pri aliaj popoloj

2005-10-13T12:58:00.000+02:00

La jenaj dialogoj estas tute realaj.
Mi mem iufoje aŭskultis aŭ eĉ travivis ilin.

Inter hispano kaj magreba enmigrinto:
-Do vi estas islamano...
-Ne, mi nur estas araba.
-Estas same!

Inter rumana enmigrinto kaj hispano:
-Mi devenas el Rumanio.
-Kaj, ĉu vi iufoje vidis vampiron?

Inter du hispanoj:
-Pasint-semajne mi vojaĝis en Marokon.
-Ĉu jes? Kaj, ĉu ili havas domojn?

Inter du hispaninoj:
-Kia longa sekeco! Vi jam scias pri kiu kulpas, ĉu ne?
-Ĉu la homoj?
-Ne! La usonanoj!
-Kial?
-Kiuj ĵetas raketojn en la spacon?

Inter andaluzino (suda hispanino) kaj katalunino (norda hispanino):
-Mi studas en la universitato.
-Ĉu vi ne estas andaluzino?
-Jes...
-Sed... la andaluzaj virinoj ne studas, ĉar ili ne laboras fore de sia hejmo...

Demandante al usonano:
-Ĉu vi scias iom pri Hispanio?
-Jes, ĝi estas sudamerika respubliko.

Inter du hispanoj:
-Mi ne estas katolika.
-Tio ne eblas! Vi estas andaluza!

Inter du hispanoj:
-Dum mia restado en Maroko, mi vizitis multajn vilaĝojn.
-Ĉu vi rajdis kamelon?
-Ne! Mi vojaĝis per buso.
-Ho, ĉu ili havas veturilojn?

Inter du usonanoj:
-La plej sekvata religio en Hispanio estas do la katolikismo.
-Kvankam ĝi devus esti la islamo, ĉu vere?
-Tute ne. Hispanio estas kristana nacio.
-Ĉu? Sed tiu popolo, kiu loĝas en la sudo de la lando, estas araba!

Inter du hispaninoj:
-Pasint-nokte en la festivalo, mi vidis la rumanajn enmigrintojn. Ili multe ĝojis kaj dancis.
-Kompreneble. Verŝajne en Rumanio ne ekzistas festivaloj.

Inter du hispanoj (suda kaj norda):
-En Andaluzio, la politikoj estas hispanoj, kiuj devenas el la nordo de la lando, ĉar la andaluza popolo ne havas la sufiĉan kapablon por instrui sin pri politiko.
-Vi neniam antaŭe aŭskultis pri Blas Infante, ĉu?

Inter du hispaninoj:
-Hieraŭ min telefonis mia maroka amiko per korespondado.
-Kiel?
-Hmm... Per telefono do.
-Ĉu li havas telefonon?
-Kompreneble!
-Sed la marokaj familioj ne havas telefonon ĉe siaj hejmoj.

Inter eksterlandano kaj andaluzino:
-Dancu la tradician dancon el via regiono.
-Mi ne scias danci ĝin...
-Kial? Vi estas andaluza!

Ili diras...

2005-10-13T11:36:00.000+02:00

Ili diras ke mi parolas malmulte, animo,

tiuj, kiuj ne povas aŭskulti niajn longajn konversaciojn...

Pri la ĝardeno...

2005-10-12T20:53:00.000+02:00

“La sekreta ĝardeno” (“The secret garden” origin-lingve) estas la nomo de infana romano verkita je 1909 de Frances Hogdson Burnett (1849-1924), angla skribisto, kiu elmigris al Usono je 1865.
Mi devas konfesi ke mi ne legis ĝin, ĉar mi neniam trovis hispanlingvan ekzemplero. Sed mi konas la rakonton pere de infana televidserio, kiun mi spektis iufoje dum mia infaneco.

Ĝi temas pri infanino, Mary Lennoix, kiu forlasas sian hejmon en Barato por transloĝiĝi en Anglion post la morto de siaj gepatroj. Tie, en Jorkŝiro, ŝi devas loĝi ĉe la granda domo de Lord Craver, ŝia onklo, kie ŝi ekkonos ŝian kuzon, Colin, kaj al Dickson, la frato de servistino. La tri geinfanoj amikiĝos kaj iam eltrovos magian lokon, laŭ ilia infanaj mensoj, ekstere de la malvarma domo: sekreta ĝardeno, kie la malĝojeco ne povas trovi ilin...

Bildo de Koldo Badillo

Tiu ĉi blogo estis kreata por elmeti priopiniajn kaj personajn skribaĵojn. Se iu leganto volas legi tradukojn al la esperant-lingvo pri citaĵoj, poezio kaj kanzonaj tekstoj (precipe el Hispanio aŭ el hispanlingvaj landoj), kiujn mi mem malgracie sed laboreme verkis, tiu estos bonvenigata ĉe mia haveno en Esperantio. Ĝi restos malfermata por tiu, kiu volas viziti min tie.