Disvolvi la flugilojn

Pasintmerkrede cent kvindek tri homoj forpasis kaj dek naŭ estis vundataj en la katastrofo okazita en madrida flughaveno, en la ĉefurbo de Hispanio, kie aviadilo flugonta al Granda Kanario (hispana insulo) flagris dum sia dua provo por ekflugi.

Kiam oni aŭskultas tian novaĵon, onia koro haltas subite dum tre longa momento… Kaj kiam ĝi ekbatas denove, ĝi frapas ĉe ripoj preskaŭ dolore.

Mi memoras tiun kantaĵon, kiu diras:
“Mi volus havi por vivi okdek kromajn jarojn: kvardek por trompiĝi kaj kvardek por suferi elreviĝojn…
Hodiaŭ mi volas reiri malantaŭen, sed mi ne povas: por doni tiujn kisojn, kiujn ankoraŭ mi ŝuldas…
Hodiaŭ mi volas, ke ĝin sciu ĉiuj homoj. Mi krios ĝin, mi ne kaŝos min. Homoj sciu, ke la vivo estas mallonga…”
(El Puchero del Hortelano).

Mi ne diros, ke mi esperas ke ĉiuj ili estu en plibona loko, en la Ĉielo de Dio… Ĉar estas maljusta tia morto, neniu dio rajtas mortigi tielmaniere siajn proprajn kreaĵojn. Eble ili estas nun ĉe la brilantaj ĝardenoj en la Insulo de Pomoj, kuracante siajn vundojn. Oni scias nenion.

Do, mi nur povas diri: porĉiame la serenaj plaĝoj kaj la neĝaj montpintoj de Granda Kanario atendos ĉiujn vin…